ภายในศาลาหอมที่เซี่ยซีม่ออยู่ กลับว่างเปล่าไร้ผู้คน
นางกับเด็กหนุ่มชุดแพรพรรณนั้น ต่างหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย
เหรินเฟิงเจวี๋ยผลักนางระบำที่บดบังสายตาออกไป แล้วกวาดตามองโดยรอบ
ในศาลา ระเบียงทางเดิน บันได
ล้วนไม่เห็นแม้แต่เงาคน
ไม่ดีแล้ว
ตู้เยว่หมิงเห็นสีหน้าเขาตึงเครียด ก็ตกใจอยู่บ้าง "ท่านโหวน้อยเป็นอะไรไปหรือขอรับ"
เหรินเฟิงเจวี๋ยกลับไม่อธิบาย "ขอตัวก่อนสักครู่"
พูดพลางก็ดึงเหยียนเจิ้งชูเดินออกไปข้างนอก
เหยียนเจิ้งชูรีบหุบพัดอย่างลุกลี้ลุกลน เดินโซเซตามเขามายังด้านนอกศาลา
"ท่านโหวน้อยอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้ามียันต์ติดตาม..."
เหรินเฟิงเจวี๋ยจึงปล่อยมือ กล่าวว่า "ดูซิว่านางอยู่ที่ใดตอนนี้..."
เหยียนเจิ้งชูแอบหยิบเข็มทิศออกมา ท่องคาถาเบาๆ เข็มก็หมุนติ้วอย่างรวดเร็ว ทิศทางที่ชี้ไปในที่สุดกลับเป็น—ชั้นบน
"นางน่าจะไปที่ 'หอทะลวงฟ้า' แล้ว"
เหรินเฟิงเจวี๋ยสีหน้าแปรเปลี่ยน ทอดมองไปยังบันไดไม้แดงตรงสุดระเบียงยาว
เพียงคิดขึ้นมา เท้าก็ก้าวไปทางนั้นโดยไม่รู้ตัว
เหยียนเจิ้งชูรีบดึงเขาไว้ "ท่านโหวน้อย หากท่านเชื่อใจข้า เรื่องตามหาคุณหนูเซี่ยยกให้ข้าเถิด"
เท้าของเหรินเฟิงเจวี๋ยชะงัก เพิ่งรู้สึกตัวว่าตนใจร้อนไปหน่อย...
เขาสงบใจลงอีกครั้ง "ท่านมีวิธีหรือ"
เหยียนเจิ้งชูไม่ลืมโอ้อวด "ข้าคือศิษย์เอกอันดับหนึ่งใต้ปรมาจารย์เทียนจีแห่งเขาเหวิ๋นเฮ่อ อสูรกระจอกๆ มิอยู่ในสายตา"
ว่าแล้วซบเข้าไปกระซิบข้างหูเขา "เมื่อครู่ ข้าใช้ยันต์แปลงกายส่องเห็นร่างจริงของนางระบำพวกนั้น ฮี่ๆ... ไม่ใช่คนจริงๆ ด้วย"