เหรินเฟิงเจวี๋ยมิได้นำเซี่ยซีม่อเข้าสำนักกรมอาญา
หากแต่สั่งการให้เจ้าหน้าที่ศาล เคลื่อนย้ายศพหยูเยียนออกมาโดยตรง
ทว่าแปลกนัก ศพกลับถูกบรรจุในโลงไม้จันทน์ทองชั้นดีไว้เรียบร้อยแล้ว
ตามที่เจ้าหน้าที่ศาลแจ้ง โลงศพนี้เป็นของขวัญจากผู้มีเกียรติผู้นำมาส่งอย่างลับ ๆ มิได้เปิดเผยฐานะ เพียงกำชับว่า ให้จัดการฝังอย่างสมเกียรติ
สิ้นคำกล่าวนั้น โคมนำวิญญาณในถุงหอมก็สั่นไหวน้อย ๆ คราหนึ่ง
เซี่ยซีม่อหัวเราะเย็นชา “แค่ส่งโลงให้เจ้าผู้เดียว เหตุใดถึงกับต้องเป็นเช่นนี้?”
เจ้าหน้าที่ศาลสองคนก็ไม่รู้ว่านางสนทนากับผู้ใด ต่างพากันมองหน้าสบตากัน
เหรินเฟิงเจวี๋ยคาดเดาได้ไม่ยากว่าผู้ส่งโลงคือใคร เพียงบอกเซี่ยซีม่อว่า “ศพจะถูกฝัง ณ ชานเมือง คุณหนูเซี่ยจะร่วมเดินทางไปด้วยหรือไม่?”
“ไม่จำเป็น”
บัดนี้เพียงต้องการขั้นตอนสุดท้ายก็พอแล้ว
เซี่ยซีม่อให้เจ้าหน้าที่ศาลแง้มโลงออกเป็นช่องแคบ ๆ จากนั้นล้วงมือข้างหนึ่งเข้าไป
เห็นภาพนี้ เจ้าหน้าที่ศาลสองคนหวาดกลัวจนแทบไม่กล้าหายใจดัง
เหรินเฟิงเจวี๋ยก็มีสีหน้านิ่งขรึมเช่นกัน
การโปรดวิญญาณที่ตายอย่างอยุติธรรม จำเป็นต้องโปรดทั้งกระดูกและซากศพไปพร้อมกัน
ก็ต่อเมื่อสิ้นเยื่อใยในโลกมนุษย์แล้ว เถ้ากระดูกที่กลายเป็นผงธุลี จักโปรยปรายบนเส้นทางกลับสู่แม่น้ำหวงเฉวียน วิญญาณจึงจะมุ่งหน้าสู่ปรโลกได้ด้วยตนเอง
“เรียบร้อยแล้ว”
เซี่ยซีม่อมิได้สนใจว่าผู้อื่นจะมองอย่างไร เห็นแสงสว่างจุดหนึ่งมลายหายไปที่ไส้โคมนำวิญญาณ หว่างคิ้วจึงคลายออกน้อย ๆ แสดงความปลดปล่อย