เบื้องหน้ามีเพียงม่านหมอก
จันทราสีเลือดประหลาด แขวนลอยกลางฟ้า
นางก้าวเท้าอันหนักหน่วง เดินอยู่ท่ามกลางนั้น โดยไม่รู้ว่าตนจะมุ่งหน้าไปทางใด
โดยไม่ทันตั้งตัว ต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า บนต้นไร้ซึ่งใบไม้แม้แต่ใบเดียว
กิ่งก้านแห้งเฉา อำพรางซ่อนเร้น รูปร่างดั่งกระดูกขาว ทอดยาวไปจนถึงขอบฟ้า
ที่นี่คือที่ใด?
นางยืนตะลึงนิ่งงันอยู่กับที่ เมื่อก้มศีรษะลงอีกครั้ง กลับพบว่าแขนขาถูกพันธนาการเสียแล้ว
“ม่อกู่ เจ้าสังหารคนทั้งสำนักกระบี่หลิงฉวน อาชญากรรมใหญ่หลวง บาปหนาเหลือคณา!”
“บัดนี้ต้องถูกกักขังไว้ในเมืองใต้พิภพทั้งเก้า ไม่อาจเวียนว่ายกลับสู่สังสารวัฏ!”
เสียงหนึ่งที่เย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง ดังมาจากทุกสารทิศ ทั้งใกล้ทั้งไกล ทั้งจริงทั้งลวง
“ผู้ใด?”
นางกวาดตามองรอบทิศ เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง เบื้องหลังกลับกลายเป็นเงาแสงที่สว่างจ้าจนแสบตา
“ม่อกู่ กำหนดร้อยปีมาถึงแล้ว ข้าขออนุญาตให้วิญญาณเจ้าคืนสู่โลกมนุษย์ เพื่อชดใช้ความผิดบาป”
“เจ้าจักต้องนำทางดวงวิญญาณอาฆาต 32 ดวงในโลกมนุษย์ จุดประทีปนำวิญญาณให้สว่าง จึงจะกลับเข้าสู่สังสารวัฏได้อีกครั้ง”
“จงจำไว้ ร่างกายนี้ มีเวลาเพียงสามปี เจ้าต้องรีบเร่งสานต่อปณิธานที่ยังค้างคาของเจ้าของร่างในโลกมนุษย์ให้สำเร็จ”
“มิเช่นนั้น เมื่อถึงวันที่วิญญาณสลาย ความพยายามทั้งปวงจะสูญเปล่า”
เงาแสงเลือนหายไป
ความมืดมิดกลืนกินทั่วทั้งห้วงนิทรา
เซี่ยซีม่อสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างแรง ทว่ากลับพบว่าตนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง อาการชาและความรู้สึกจากขาที่ส่งผ่านขึ้นมานั้น แปลกประหลาดนัก