เซี่ยซีม่อหรี่ตาลงเล็กน้อย
นางไม่ชอบช่วยเหลือผู้อื่นจริง ๆ
ทั้งยังไม่เคยยุ่งเรื่องของใคร
ทว่า ช่วยหรือไม่ช่วย เป็นทางเลือก
ช่วยได้หรือไม่ได้ เป็นความสามารถ
ไม่เคยมีใครกล่าวเช่นนี้กับนาง
“ท่านไม่ลองดู ไฉนจึงรู้ว่าข้าช่วยไม่ได้”
เมื่อมองแผ่นหลังของบุรุษ น้ำเสียงของเซี่ยซีม่อก็แข็งกร้าวจนไม่อาจปฏิเสธได้ “พาข้าไปพบท่านผู้หญิงของท่าน”
ได้ยินดังนั้น โจวจื่อกุยจึงค่อย ๆ หันกายกลับมา พร้อมกับมองนางอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง
อายุไม่มาก แต่คำพูดไม่น้อย
ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับอาบไปด้วยความเยือกเย็น และแฝงไว้ด้วยพลังอำนาจที่ไม่เข้ากับรูปลักษณ์ภายนอกของนาง
จนมิอาจมองข้าม
ในใจเขาพลันเกิดความคิดประหลาด
บางที นางอาจช่วยเขาได้จริง ๆ ?
ภายใต้แสงตะวัน โจวจื่อกุยมองเงาตนเองใต้ฝ่าเท้า ไม่รู้ว่าอะไรมาผลักดัน เขากลับพยักหน้า
“ถ้าไม่กลัว ก็ตามข้ามา”
ตระกูลโจวแม้ไม่ใช่ครอบครัวใหญ่โต แต่เคยเปิดร้านขนมอยู่ที่ตลาดตะวันออก ทำเลดี การค้าจึงรุ่งเรืองมาตลอด
หลายปีมานี้ค้าขายก็หาเงินได้ไม่น้อย
โจวจื่อกุยเป็นบุตรชายคนเดียว สูญเสียบิดาแต่เล็ก จึงต้องติดตามมารดาทำงานในร้านตั้งแต่ยังน้อย
ต่อมา มารดาก็ป่วยสิ้นใจ ก่อนตายได้จัดการสมรสให้ โดยสู่ขอสตรีแซ่หลิ่วจากอำเภอข้างเคียงมาเป็นภรรยา และให้กำเนิดบุตรหนึ่งชายหนึ่งหญิง ทำให้ไม่ต้องอยู่เดียวดาย
ทว่าเพียงครึ่งปีก่อน หลิ่วซื่อ ขณะพาบุตรทั้งสองเดินทางกลับจากบ้านเดิม ก็เกิดเรื่องขึ้น