เซี่ยซีม่อมุ่งหน้าไปตามทิศทางที่เหรินเฟิงเจวี๋ยชี้ ตรงไปยังเป่ย์หยวน
ในที่สุดดวงวิญญาณในตะเกียงอู๋โยวก็ได้ออกมาสูดอากาศเสียที
“มีระฆังกระหน่ำวิญญาณที่นักพรตนั่นให้มาอยู่ด้วย ฉันแทบจะอึดอัดตายอยู่แล้ว!”
“จะว่าไป จวนโหวแห่งนี้ช่างโอ่อ่าจริง ๆ”
“เธอไม่คิดจะอยู่ที่นี่เป็นฮูหยินโหวสักสองสามวันแล้วค่อยกลับหรือ?”
มันยังคงแก้นิสัยช่างพูดช่างจ้อไม่ได้ พอมีโอกาสก็พูดไม่หยุด
เซี่ยซีม่อไม่สนใจมัน ยิ่งเดินก็ยิ่งเร่งฝีเท้า
เมื่อก้าวผ่านประตูบุปผาห้อย ฝีเท้าของเธอจึงชะงักลงเล็กน้อย
บรรยากาศที่นี่แตกต่างจากบริเวณอื่นอยู่บ้าง
ดูจากสภาพแล้ว ที่นี่น่าจะเป็นเรือนรับรองแขก
แต่ปกติแล้ว แขกที่มีโอกาสมาพักค้างคืนในจวนโหวเหรินเซวียนมีน้อยมาก เมื่อเทียบกับที่อื่น ที่นี่จึงขาด “ไออุ่นของผู้คน” อยู่แล้ว
ยามนี้ยิ่งมีไอหยินแผ่กระจาย ไอชั่วร้ายพวยพุ่งขึ้นฟ้า
เซี่ยซีม่อเห็นว่าในห้องทุกห้องมีแสงไฟสว่างอยู่
แต่สิ่งที่แน่ชัดคือ ไม่มีใครอยู่ข้างในเลย
เธอไล่ดูไปทีละห้อง ไม่พบมู่ทิงทิง แต่กลับเห็นถุงหอมปักลายอย่างประณีตใบหนึ่งตกอยู่บนพื้น
จากความทรงจำของเซี่ยซีม่อ เธอรู้ได้ว่ามู่ทิงทิงเป็นเจ้าของถุงหอมใบนี้อย่างแน่นอน
เช่นนั้น คนก็หายไปแล้ว
อู๋โยวสูดดมไปรอบ ๆ ก่อนจะจามออกมาอย่างกะทันหัน
“ทำไมฉันรู้สึกว่ากลิ่นอายที่นี่ปั่นป่วนไปหมดเลยนะ”
“มีทั้งกลิ่นอายของวิญญาณ ทั้งกลิ่นอายของคน แถมยังชัดเจนด้วยว่าเป็นกลิ่นของคนจำนวนมาก”
“แต่ทำไมถึงมองไม่เห็นอะไรเลยล่ะ?”
เซี่ยซีม่อก้าวออกจากห้องมายืนกลางลาน จู่ ๆ ก็พบว่าบนท้องฟ้ามีดวงจันทร์สองดวงที่เหมือนกันราวกับเป็นดวงเดียวกันปรากฏอยู่