“โฮสต์ ฉันกลับมาแล้ว”
ขณะที่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กำลังกลุ้มใจกับภารกิจ เธอก็เห็นคุณกระต่ายที่กลับมาแล้ว
“คุณกระต่าย ในที่สุดเธอก็กลับมา!”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ราวกับได้เสาหลักใจกลับคืนมา รีบหยิบโทรศัพท์ เปิดบันทึกแชตกับชือหลิงโจว แล้วยื่นไปตรงหน้าอีกฝ่าย
“ฉันเหมือนจะทำภารกิจพังแล้ว”
ระบบไล่ดูบันทึกแชตอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหมุนตัวกลางอากาศหนึ่งรอบ
“โฮสต์ เธอไม่ได้ทำภารกิจพังหรอก”
“ระบบหลักบอกฉันว่า ถึงเราจะรับบทเป็นตัวประกอบ แต่ถ้าเราพิชิตใจพระเอกได้สำเร็จ รางวัลที่ได้ก็จะมากกว่าเดิม”
“โลกที่เราได้รับมอบหมายมาน่าจะเป็นนิยายรักหวานแหวว แต่ไม่รู้ทำไมพระเอกของโลกนี้ถึงไม่สนใจเรื่องความรักเลย เนื้อเรื่องก็เลยไม่อาจผ่านเกณฑ์ได้ แต่ถ้าเราคว้าหัวใจพระเอกมาได้ เนื้อเรื่องก็ถือว่าสมบูรณ์เหมือนกัน”
“ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เราคงบังเอิญทำได้ดีเกินคาด เพราะฉะนั้นต่อจากนี้ เราไม่เพียงต้องเดินตามเส้นเรื่องของตัวประกอบ แต่ยังต้องเติมเนื้อเรื่องส่วนที่ขาดหายไปด้วย”
ฟังระบบอธิบายจบ ในที่สุดใบหน้าของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็เผยรอยยิ้มออกมา
“จริงเหรอ?”
แต่เธอยังดีใจได้ไม่นาน หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมา มุมปากที่ยกอยู่พลันตกลง “แต่ฉันบอกชื่อปลอมกับชื่อมหาวิทยาลัยปลอมให้ชือหลิงโจวนี่นา เขาจะคิดว่าฉันเป็นคนชอบโกหกไหม แล้วพอรู้ความจริงเข้า เขาจะเกลียดฉันหรือเปล่า”
แค่คิดถึงดวงตาคู่นั้นที่อาจเต็มไปด้วยความรังเกียจเธอ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็รู้สึกแสบตาจนขอบตาร้อนผ่าว
“ฉันว่าไม่น่าถึงขนาดนั้นหรอก”
พอรู้ตัวว่าเรื่องนี้เป็นปัญหา แม้แต่ระบบก็ไม่กล้าฟันธง อย่างไรเสีย ในโลกต่าง ๆ ที่มันเคยไป พระเอกที่เลิกรากับผู้หญิงเพราะอีกฝ่ายโกหกก็มีอยู่ไม่น้อย