“โฮสต์ ภารกิจโลกที่แล้วสำเร็จได้สมบูรณ์แบบสุด ๆ จนอันดับของผมในระบบข้ามภพพุ่งขึ้นไปกว่าร้อยอันดับเลย สะใจสุด ๆ ฮ่า ๆๆ!”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์มองคุณกระต่ายที่ลอยอยู่กลางอากาศ ท่าทางเท้าเอวอย่างภาคภูมิใจ ก็อดยกมือปิดปากหัวเราะไม่ได้
พอเห็นเธอยิ้ม ระบบก็วิ่งตุ๊บตั๊บเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น
“โฮสต์ ผมดูโลกที่คุณไปฝึกฝนมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ละโลกค่อนข้างซ้ำซากน่าเบื่อ คราวนี้ผมพาคุณไปเข้าบทที่สนุกกว่านี้ดีไหม?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็สนใจขึ้นมาทันที “โลกแบบไหนเหรอ?”
ระบบยิ้มอย่างลึกลับ แล้วยกอุ้งเท้ากวัดแกว่งกลางอากาศ “ลูกสาวแท้กับลูกสาวปลอม”
“ในโลกนี้ คุณเป็นลูกสาวแท้ที่ถูกลักพาตัวไป ตอนอายุสิบแปดปี พ่อแม่ตามหาคุณเจอแล้วรับกลับบ้าน แต่หลังจากเสียคุณไปได้หนึ่งปี พวกเขาก็รับลูกสาวอีกคนมาเลี้ยงแล้ว”
“ที่สนุกที่สุดก็คือ หลังจากคุณกลับไป ลูกสาวบุญธรรมซูเชียนเชียนกลัวว่าคุณจะแย่งความรักจากพ่อแม่กับพี่ชายไป ทั้งยังกังวลว่าคุณจะแย่งสิ่งของที่เป็นของเธอ จึงพูดจาเสแสร้งสารพัดเพื่อทำให้คนอื่นรังเกียจคุณ จนสุดท้ายคุณถูกไล่ออกจากบ้านอีกครั้ง”
“เอ๊ะ?” หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เผยสีหน้าลำบากใจ “ฉันทำได้เหรอ?”
ระบบบินวนรอบตัวเธอหนึ่งรอบ “ทำได้สิ ทำได้แน่นอน แถมยังมีผมอยู่ด้วย ผมจะช่วยคุณเอง”
ระบบตบอกตัวเอง สีหน้าราวกับรับประกันเต็มที่
“แต่ว่า ผมต้องใช้น้ำบังหน้าปิดบังความงามสะกดใจของคุณก่อน มีผลอยู่ได้หลายเดือน จะได้ให้พวกเขารู้สึกถึงความแตกต่าง อีกทั้งยังทำให้ค่าการเมินเฉยที่พวกเขามีต่อคุณในช่วงแรกเพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด แบบนี้จะยิ่งสนุกขึ้น”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เห็นคุณกระต่ายมีท่าทางกระตือรือร้นอยากลอง ก็พลอยอยากลองขึ้นมาเช่นกัน จึงพยักหน้า “ได้ ฉันจะพยายาม”
“ฮือ ๆ โฮสต์ คุณดีเกินไปแล้ว!”
ระบบพยายามใช้ร่างเล็กจิ๋วของตัวเองกอดหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ แต่กอดได้เพียงแขนข้างหนึ่งของเธอ
“เพราะฉันเชื่อใจคุณกระต่าย อีกอย่าง ฉันคิดว่าโลกนี้ท้าทายสำหรับฉันมาก ฉันควรลองดูสักครั้ง”