หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กลับมาพักอยู่ในตำหนักบรรทมของเหวินจิ้นแล้ว เมื่อนึกถึงคำอธิบายของเขา ก็แทบอยากมุดตัวเข้าไปซ่อนใต้ผ้าห่ม ไม่ออกมาอีกเลย
ที่แท้โลกที่เธอเข้ามาเป็นโลกที่มีมนุษย์สัตว์อยู่เป็นหลัก ในโลกนี้ มนุษย์สัตว์สามารถสลับร่างได้ตามใจ แต่ก็มีกรณีพิเศษอยู่ นั่นคือพวกเขาต้องได้รับการเยียวยาทางพลังจิตจากมนุษย์ มิฉะนั้นก็จะกลายเป็นเหมือนเหวินจิ้น
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กำหมัดแน่น แล้วทุบหมอนเบา ๆ ทีหนึ่ง ทั้งหมดเป็นความผิดของพี่สาวชิงชิงแท้ ๆ ไม่ยอมอธิบายให้ชัด พอเธอกินยาเม็ดหมดก็ทิ้งเธอไว้แบบนั้น ทำให้เธอขายหน้าขนาดนี้ ถึงกับคิดว่าสัตว์ที่นี่เป็นสัตว์ธรรมดา
ทั้งจูบทั้งกอดเหวินจิ้น กลางคืนยังนอนด้วยกันอีก หากอยู่ในโลกนี้ การกระทำของเธอไม่เท่ากับเก็บผู้ชายคนหนึ่งกลับบ้านตามใจชอบหรอกหรือ
เหวินจิ้นก็เหมือนกัน ในฝันไม่ยอมบอกอะไรเธอสักอย่าง ไม่แน่ว่าในใจคงแอบหัวเราะเยาะเธออยู่ก็ได้
พอคิดถึงตรงนี้ ปลายหูที่โผล่พ้นผ้าห่มก็ร้อนผ่าวขึ้นมา แต่ยังไม่ทันได้ปลอบใจตัวเอง เสียงแหลมเล็กจากด้านนอกประตูก็ดังขึ้น
“นี่ ได้ยินหรือยังว่าองค์ชายพาคนมนุษย์กลับมาจากกองขยะทางตะวันออกด้วยล่ะ”
“ฉันว่าเจ้ามนุษย์ยาจกนั่นคงเกาะองค์ชายไม่ปล่อยแน่ ๆ”
“คงไม่ใช่หรอก ฉันได้ยินจากขุนเธอที่ไปรับองค์ชายด้วยกันว่า มนุษย์คนนั้นสวยราวกับไม่ใช่คน แถมเหมือนองค์ชายจะเป็นฝ่ายพากลับมาเองด้วย”
“เชอะ เธอคิดว่าองค์ชายไม่เคยเห็นสาวงามหรือไง ก็แค่ฉวยโอกาสตอนพลังจิตขององค์ชายคลุ้มคลั่งเข้าหาเท่านั้นแหละ ผู้หญิงเจ้าเล่ห์แบบนี้มีสิทธิ์อะไรมาอยู่ข้างกายองค์ชาย”