"ขอบคุณสามี"
เมื่อตั้งสติได้ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็เม้มริมฝีปากสีแดงระเรื่อ เงยหน้ามองคนตรงหน้าอย่างว่าง่าย ท่าทางน่าสงสารน่าเอ็นดูเหลือเกิน
"แต่ว่าเรา... อือ"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ยังพูดไม่ทันจบ ฮั่วเซียวก็ก้มลงจูบอีกครั้ง
การจูบครั้งนี้ต่างจากตอนก่อน ชายหนุ่มที่รู้ดีแล้วว่าอร่อยขนาดไหน ย่อมควบคุมแรงของตัวเองไม่อยู่
แถมหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ยังเอ่ยขอบคุณอย่างแผ่วเบา ยิ่งทำให้ชายหนุ่มด่าในใจอย่างหนัก
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่อ่อนแอและบอบบาง ไม่อาจต้านทานฮั่วเซียวได้แม้แต่น้อย ไม่นานนักเธอก็รู้สึกชาไปทั้งตัว ถูกคลื่นความรู้สึกประหลาดห้วนหัวพัดพา ร่างกายเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับลอยอยู่ท่ามกลางทะเลเมฆ
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ส่งเสียงครางอืออา ถูกควบคุมไว้อย่างแน่นหนา แรงของฮั่วเซียวใหญ่หลวงราวกับจะกลืนกินเธอทั้งเป็น
เป็นไปได้อย่างไร?
คนที่ดูเย็นชาและเฉียบขาดขนาดนี้ กลับหลงใหลเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ลืมตาขึ้นอยากจะผลักเขาไป แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทที่ลึกล้ำ กลิ้งกลั้วไปด้วยความปรารถนาอันหนาแน่น ก็ตกใจจนแข็งทื่อไปทันที
ปล่อยให้ฮั่วเซียวหยิกแก้มเธอ สายตาจ้องมองทั่วทุกซอกมุมของใบหน้าเธออย่างเจ้าข้าวเจ้าของ
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์พยายามหุบปากที่ชา แต่ฮั่วเซียวกลับปล่อยมือกะทันหัน
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เม้มริมฝีปากที่บวมเล็กน้อย เพิ่งจะคิดว่าจบลงแล้ว ก็ถูกกลิ่นที่คุ้นเคยโอบล้อมอีกครั้ง
ฮั่วเซียวอุ้มเธอมานั่งบนตัก มือข้างหนึ่งลูบแก้มที่ร้อนผ่าวของเธอ อีกข้างประคองเอวบางเอาไว้