"รองเท้าของข้ายังอยู่ข้างนอกน่ะ"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก้มลงมองเท้าตัวเอง แล้วเอ่ยขึ้นเบา ๆ
"ท่านอาจารย์ ข้าไปเอามาให้"
หลิงอวี่เยวียนตอบรับทันทีไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ก่อนที่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์จะทันได้ห้ามปราม เขาก็หันหลังเดินจากไปแล้ว
"โอ้ย..."
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ยื่นมือออกไปพยายามเรียกเขากลับมา แต่เห็นได้เพียงชายเสื้อสีดำที่เคลื่อนไหวรวดเร็วของหลิงอวี่เยวียนเท่านั้น
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ลดมือลงอย่างหมดเรี่ยวแรง พร้อมกับบ่นพึมพำเบา ๆ ว่า "ข้าไปเองได้นี่นา"
ให้ศิษย์ไปเอารองเท้ากับถุงเท้าให้แบบนี้มันแปลกเกินไปแล้ว ยิ่งตัวเองเป็นผู้หญิงด้วย
แต่ยังไม่ทันได้คิดมากไปกว่านั้น หลิงอวี่เยวียนก็เดินเข้ามา พร้อมกับมือหนึ่งถือรองเท้า อีกมือหนึ่ง...กำถุงเท้าของนางไว้
เมื่อเทียบกับสีหน้าเรียบเฉยของหลิงอวี่เยวียนแล้ว ใบหน้าขาวผ่องของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์กลับแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตากลมโตไม่กล้ามองใคร ได้แต่จ้องพื้นนิ่ง ๆ
"ท่านอาจารย์"
หลิงอวี่เยวียนก้มหน้ามองอาจารย์ของตนที่ย่อตัวเป็นก้อนเหมือนเห็ดน้อย ๆ ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าดูน่ารักแปลก ๆ
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น ยิ่งเหม่อหนักเข้าไปอีก
แววตาเอาใจของหลิงอวี่เยวียนฉายวาบ ร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ นั่งยองลง
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ยังไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร สายตาก็ตามการเคลื่อนไหวของเขาไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นสองมือนั้นถือถุงเท้าคลี่ออกแล้วเล็งมาที่เท้าของนาง หยุนเสวี่ยเอ๋อร์หน้าแดงก่ำทันที รีบหดเท้าหนีอย่างลนลาน พูดก็เริ่มติด ๆ ขัด ๆ "ข้า... ข้าเอง...ก็ได้..."
หลิงอวี่เยวียนเงยหน้าขึ้นมอง อาจารย์ของเขาในตอนนี้ดูเหมือนเห็ดสีแดง ๆ
พอรู้ว่านี่คืออาการเขินอาย หลิงอวี่เยวียนก็วางถุงเท้าลงบนที่พักแขนเก้าอี้ สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาที่หลบเลี่ยงของนาง น้ำเสียงเรียบนิ่งไม่มีอารมณ์ใด ๆ "ได้ เช่นนั้นศิษย์ขอไปจัดห้องก่อน แล้วค่อยไปเตรียมอาหารเย็นให้ท่านอาจารย์"