ยามค่ำคืน หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นอนอยู่บนเตียง พลางนึกถึงภาพที่เกิดขึ้นตอนกลางวัน นึกถึงสีหน้าของลู่จื้อยามประคองใบหน้าเธอแล้วช่วยเช็ดปากให้
ในดวงตาคู่นั้นมีแต่ความทะนุถนอมที่มอบให้เธอ ยามมองเธอก็คล้ายตาข่ายแน่นหนาที่ไม่มีช่องโหว่ ราวกับเพียงเธอแตะมันเบา ๆ มันก็จะโถมเข้าหาเธออย่างไม่ทันตั้งตัว
กลายเป็นเหยื่อของเขา ปล่อยให้เขาควบคุมทุกอย่าง
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ตกใจกับความคิดของตัวเอง รีบส่ายหน้าไปมา
พี่ชายดีกับเธอ อ่อนโยนกับเธอขนาดนั้น เธอคงมองผิดไปแน่ ๆ
เมื่อนึกถึงภารกิจของตัวเอง หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ยังย่องไปถึงห้องของลู่จื้ออย่างเงียบเชียบ
ใต้แสงจันทร์ ชายหนุ่มนอนนิ่งอยู่บนผ้าปูเตียงที่เธอเลือกให้ สีดำสนิทขับบุคลิกของเขาได้อย่างพอดี
ใบหน้าที่ราวกับได้รับความโปรดปรานจากสวรรค์นั้น ในสายตาเธอช่างดูอ่อนโยนไร้พิษภัย
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
เห็นไหมล่ะ ที่แท้เธอก็แค่ตกใจไปเอง
พี่ชายก็ยังเป็นพี่ชายคนเดิม
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ตบอกตัวเองเบา ๆ ประสบการณ์ปีนขึ้นเตียงเมื่อคืนก่อนทำให้เธอคุ้นเคยกับการย่องไปหมอบบนแผงอกกว้างนั้นอย่างรวดเร็ว
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถูไถซอกคอเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นฉับพลัน นิ้วมือค่อย ๆ ลูบไล้เปลือกตาที่ปิดสนิทของเขา ตอนนั้นเองเธอจึงเพิ่งสังเกตว่าขนตาของลู่จื้อยาวและหนามาก สวยเหลือเกิน
ลูบตาเสร็จ นิ้วมือก็เลื่อนไปตามสันจมูกช้า ๆ จนกระทั่งแตะริมฝีปากนุ่มนิ่ม เธอถึงได้สะดุ้งรู้สึกตัว รีบชักนิ้วกลับทันที
ที่แท้ริมฝีปากของพี่ชายที่ดูแข็งกระด้างก็ยังนุ่มเหมือนกัน