“คุณชาย อื้ออื้อ...”
ดวงตาสดใสเปียกชื้นหรี่ลงเล็กน้อย ทนไม่ไหวจนต้องส่งเสียงอ้อนวอนครางออกมา
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ผลักเซี่ยฉือเย่ออกไป ร่างกายกระแทกลงบนผ้านวมนุ่มๆ ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความรำคาญใจของเซี่ยฉือเย่ เธอเงยหน้าขึ้นด้วยขนตาที่แดงก่ำ ประณามเขาอย่างเงียบๆ
ขนตางอนงอนชุ่มไปด้วยน้ำตาจนเป็นเส้นๆ ปลายตาก็แต้มด้วยสีแดงน้ำ เซี่ยฉือเย่ขยับเข้าไปใกล้ ใบหน้าเล็กๆ ขาวปนชมพูอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม ทำให้เขานึกถึงความทรงจำเมื่อครู่ขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ความผิดเพียงเล็กน้อยที่เพิ่งก่อตัวในใจเซี่ยฉือเย่ก็สลายหายไปในพริบตา
มือของเขาเอื้อมไปสัมผัสริมฝีปากสีแดงนั้นโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ถูกหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ตบออกไปทันที
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ขยับก้นน้อยๆ หนีออกไปไกลๆ เงยหน้าขึ้นมาพร้อมน้ำเสียงสะอื้นว่า “ลิ้นเจ็บ”
เซี่ยฉือเย่กลืนน้ำลาย เอ่ยคำหยาบคายออกมา “อยากให้เป่าให้หน่อยไหม?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ใช้สมองอันเฉื่อยชาคิด แม้เธอจะโง่ แต่ก็รู้ว่านี่ไม่ควรทำ
เสียงท้ายประโยคที่ติดสะอื้นฟังดูงอแง “ไม่ได้”
“แล้วขอสูดดมอีกหน่อยได้ไหม?”
เซี่ยฉือเย่ใช้ฝ่ามือใหญ่จับข้อเท้าเรียวเล็กนั้นไว้ อย่างที่คิดไว้ มันเล็ก เรียว และยังมีช่องว่างเหลืออีกหนึ่งรอบ
“ไม่ได้อีกแล้ว” หยุนเสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกไม่ยุติธรรม ตอนแรกเธอแค่มาขอของรางวัลเท่านั้น
“คุณต้องให้รางวัลฉัน”
พูดจบ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ฮึดฮัดขึ้นมา ยื่นกรงเล็บเล็กๆ ที่ไร้อำนาจข่มขู่ออกมา ใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงคอเสื้อของเซี่ยฉือเย่เข้ามาหาตัวเอง
เซี่ยฉือเย่ปล่อยตัวล้มลงบนอ้อมแขนของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ กลิ่นหอมนุ่มนวลเต็มอ้อมกอดทำให้มุมปากของเขาแย้มยิ้มบางๆ อย่างอดไม่ได้ ศีรษะเอนพิงไหล่เล็กๆ ที่ดูบอบบางนั้น แล้วเผยให้เห็นต้นคอด้านหลังโดยปริยาย