“อย่าไปกับเขา”
เสียงทุ้มต่ำตัดความเงียบในตอนนั้น มือที่ยกถ้วยขึ้นจิบของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เกร็งเล็กน้อย แต่ก็รีบทำเป็นไม่เห็นได้ยิน ค่อยๆ จิบน้ำเต้าหู้ช้าๆ
เธอต้องไป ถึงตอนนี้เธอไม่หวังจะได้โชคชะตาจากฉีเหลียนอีกแล้ว แต่ภารกิจก็ต้องทำ
เห็นอีกฝ่ายไม่พูด ฉีเจ๋อเหยียนจึงใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ ด้วยความร้อนรน
“ผมขอแต่งงานกับคุณ ที่รัก”
“ที่พูดเมื่อคืน ผมจริงจังทุกคำ”
ได้ยินฉีเจ๋อเหยียนพูดกล้าๆ แบบนี้ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เกือบสำลัก ขนตากระพริบไม่หยุด
ฉีเจ๋อเหยียนเห็นเธอตกใจก็ใจร้อน คิดจะลุกขึ้นไปหาแต่ถูกหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ห้ามไว้
“อย่ามานะ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ตื่นตระหนกสุดๆ ฉีเจ๋อเหยียนนี่บ้าไปแล้วจริงๆ ป่วย!
นี่มันห้องโถงใหญ่นะ!
มีคนผ่านมาได้ตลอด และฉีเหลียนก็ไม่รู้ว่าจะออกมาตอนไหน
ฉีเจ๋อเหยียนเห็นอีกฝ่ายต่อต้านขนาดนั้น หัวใจเจ็บแปลบ แต่ก็ยังกลับไปนั่งที่เดิม แล้วเอ่ยปลอบหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่ตื่นตกใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ไม่ต้องกลัว ที่นี่ไม่มีใคร และจะไม่มีใครได้ยิน ฉีเหลียน...”
ชายหนุ่มหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดต่อ “ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ข้างบนแล้ว ถ้าเขามา จะมีคนมาบอกผม”
“เพราะฉะนั้น ที่รัก”
“อย่าไปกับเขา”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่กล้ามองดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่นั้น จ้องถ้วยน้ำเต้าหู้ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา
“ต้องไปนะคะ อาเล็ก ฉันเป็นคู่หมั้นของฉีเหลียน”
“เมื่อคืน เราลืมมันไปได้ไหมคะ”
ความหวังเล็กๆ ในใจแตกสลายไปกับสองประโยคนั้น ฉีเจ๋อเหยียนเกร็งคางแน่น จ้องมองใบหน้าขาวสะอาดนั้นไม่วางตา