“โฮสต์ พรุ่งนี้พวกเราก็ต้องกลับแล้ว”
ระบบมองค่าความปั่นป่วนของโลกย่อยบนหน้าจอที่พุ่งสูงไม่ยอมลดลงเพราะฟู่หยุนฉี แล้วเอ่ยกับหยุนเสวี่ยเอ๋อร์อย่างเสียดาย
ก็แค่ออกมาเที่ยวเดือนเดียวเอง ไม่ใช่ว่าที่รักหายไปไหนเสียหน่อย จะรีบร้อนอะไรนักหนา ระบบบ่นกระปอดกระแปดพลางเบะปาก
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่ยืนอยู่บนระเบียงและทอดสายตามองทะเลพยักหน้า สายลมทะเลพัดผ่านมา เส้นผมยาวสลวยพลิ้วไหว หมุนคว้างอยู่กลางอากาศหลายรอบก่อนจะตกลงบนแผ่นหลังบอบบาง
ดวงตาที่สะท้อนผืนน้ำสีครามเป็นประกายระยิบระยับ ริมฝีปากชมพูอ่อนเผยอขึ้นเล็กน้อย “ฉันก็คิดถึงพี่เหมือนกัน”
แล้วก็คิดถึงฟู่หยุนฉีด้วย
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก้มตาลงเล็กน้อย ตลอดหนึ่งเดือนที่ออกมาเที่ยว ภาพแผ่นหลังสูงโปร่งกับใบหน้าคมชัดของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทุกครั้งที่ค่ำคืนมาเยือน ในใจก็ยังถูกกลิ่นอายดุดันของเขารั้งเอาไว้
บางครั้งหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าจับฟู่หยุนฉีมาด้วยกันได้ก็คงดี
ไม่รู้ว่าถ้าฟู่หยุนฉีรู้ว่าคนที่จับตัวเขาคือเธอ เขาจะเกลียดเธอไหม เพราะครั้งสุดท้ายที่เจอกัน ฟู่หยุนฉีดุมาก แค่เห็นหน้าก็ทำให้เธอกลัวแล้ว
ส่วนฟู่หยุนฉีที่ถูกคนบอกว่าดุนั้น เวลานี้กำลังจ้องรูปถ่ายที่สั่งให้คนแอบถ่ายมา เมื่อเห็นใบหน้าเล็ก ๆ แสนประณีตที่เปี่ยมไปด้วยความสุข เขาก็อดยกมือขึ้นลูบไล้ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้
ถ้าเขารู้ว่าหยุนเสวี่ยเอ๋อร์คิดกับเขาแบบนี้ ฟู่หยุนฉีคงไม่สนอะไรทั้งนั้น รีบไปหาเธอทันที กอดเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วบอกว่าเขาคิดถึงเธอมากแค่ไหน และตัวเขาในอดีตโง่เขลาเพียงใด