“ฉีเจ๋อเหยียน...”
ชายหนุ่มโอบกอดใบหน้าของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไว้ ค่อยๆ เผยริมฝีปากออกจากแหล่งกำเนิดกลิ่นหอมอันเย้ายวนนั้น แล้วก้มหน้าลงมาชิดกับหน้าผากที่ขาวผ่องแต้มสีชมพู ลมหายใจของทั้งคู่สานกันอย่างแนบชิด สื่อถึงบรรยากาศอันอบอวลไปด้วยความใคร่
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถูกเร้าอารมณ์จนไม่ได้รับการตอบสนอง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย ปลายนิ้วที่อ่อนแรงเกาะชายเสื้อบริเวณเอวของชายหนุ่มไว้แน่น ร่างกายเอนเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว เฉกเช่นผักตบชวาที่ลอยหาที่พึ่งพิง
ฉีเจ๋อเหยียนมองเห็นความอ้อนวอนในดวงตาของเธอ แต่กลับอดกลั้นแรงปรารถนาไว้ ไม่ขยับเข้าไปใกล้ มีเพียงสายตาหนักอึ้งจ้องมองเธอแล้วเอ่ยถาม “ที่รัก เป็นอะไรไป?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถูกท่าทีที่รู้ทั้งรู้แต่แสร้งไม่รู้ของเขาทำให้โมโห ริมฝีปากที่ชุ่มชื้นอวบอิ่มยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่เปียกชื้นมองเขาอย่างเว้าวอน สื่อถึงความน่าสงสารจนใครเห็นก็อดสงสารไม่ได้
แต่ฉีเจ๋อเหยียนกลับเพียงใช้ปลายนิ้วลูบไล้ริมฝีปากที่เย้ายวนนั้นโดยไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เพิ่มเติม
ความรู้สึกเสียวซ่านระบมไปทั่วสมองของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ ทนไม่ไหวจึงเงยหน้าขึ้นไปแตะที่คาง ลำคอ ริมฝีปากของฉีเจ๋อเหยียน อย่างงุ่มง่ามเพื่อแสวงหาสิ่งที่ตนเองปรารถนา
กลิ่นหอมสุกงอมอยู่เพียงแค่เอื้อม ฉีเจ๋อเหยียนทั้งตัวตึงเครียด แต่เมื่อมองเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังคู่นั้น เขากลับแสร้งทำเป็นเย็นชา:
“ที่รักจอมซน”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์งงงัน มองเขาไปมาด้วยดวงตาที่เปียกชื้น ดูซื่อบื้อ
น้ำเสียงของฉีเจ๋อเหยียนยังคงเย็นชา แต่แฝงไปด้วยการสั่นเครือเล็กน้อย “เรียกสามีสิ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เม้มริมฝีปาก สบกับสายตาที่ดุดันคู่นั้น รู้สึกน้อยใจเป็นอย่างมาก “สามี...”
สองคำนี้ ถูกหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เรียกออกมาอย่างไพเราะโหยหวน ดั่งเส้นสายที่ทอดยาวตรงเข้าสู่สมองของเขา ร่างกายทั้งร่างราวกับถูกกระแสไฟฟ้า ช่วยให้หนังศีรษะชาไปหมด