เช้าวันใหม่ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ รีบลุกขึ้นนั่งอย่างกังวล เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว อดไม่ได้ที่จะอ้าปากเล็กน้อย
เธอจำความไม่ได้เลยสักนิดว่ากลับมาได้ยังไง
เมื่อคืนเธอไม่ได้วิ่งไปที่ห้องของลู่จื้อหรือไง ทำไมตื่นมาอยู่บนเตียงตัวเองได้
ไม่ใช่พี่ชายอุ้มเธอกลับมาหรอกนะ?
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกกระวนกระวายใจ กลางดึกดื่นวิ่งไปเกาะคนอื่น พี่ชายจะคิดว่าเธอเป็นพวกโรคจิตไหม จะไม่สนใจเธออีกเลยหรือเปล่า
คิดถึงความเป็นไปได้นั้น ความตื่นตระหนกก็พลุ่งพล่านขึ้นมา ริมฝีปากสีแดงสดเริ่มซีดเผือด
จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าประตู ตามด้วยเสียงลูกบิดถูกหมุน
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ขนตาสั่นระริก ด้วยความกลัว รีบมุดเข้าไปในผ้าห่มทั้งตัว
ลู่จื้อที่เปิดประตูเข้ามา มองไปที่ก้อนผ้าห่มสั่นเทาบนเตียงด้วยสายตาหม่นหมอง ความตั้งใจจะถามคนๆ นั้นก็พลันมลายหายไป
จากการกระทำของเสวี่ยเอ๋อร์เมื่อคืน เขาไม่รู้สึกถึงอารมณ์ใคร่รู้ระหว่างชายหญิงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับสัมผัสได้ถึงความผ่อนคลายและความอบอุ่นใจในตอนที่เสวี่ยเอ๋อร์เข้าใกล้ตัวเขา
บางทีเสวี่ยเอ๋อร์อาจจะแค่ขาดความมั่นคงเลยวิ่งมาหาเขา ตัวเขาเองที่ทำไม่ดี ไม่เลี้ยงเธอให้อ่อนแอกว่านี้ ไม่ทำให้เธอบริสุทธิ์ใจกว่านี้
ลู่จื้อละทิ้งความผิดหวังเล็กๆ ในใจ สายตามุ่งตรงไปที่ก้อนผ้าห่มเล็กๆ นั้นราวกับมีตัวตน
ในเมื่อเสวี่ยเอ๋อร์ชอบแบบนี้ แล้วเขาจะไปห้ามทำไม ตั้งแต่วันที่ได้เจอเธอ ไม่ได้สาบานไว้แล้วหรือว่าจะปกป้องเธอตลอดไป เป็นของเธอตลอดไป
คิดได้ดังนั้น ลู่จื้อก็เดินเข้าไปตบผ้าห่มเบาๆ ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายออกมา
แต่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กลับกอดผ้าห่มแน่น ราวกับว่าหลบอยู่ตรงนี้แล้วจะไม่ต้องได้ยินพี่ชายถามหาเรื่อง