กู้ชืออวิ้นผู้ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เร็วๆ นี้ก็ทำให้พรรคพวกของเขาพากันไม่พอใจ ต่างออกโรงอาละวาดในกลุ่มเล็กๆ ว่าให้เขาออกมาสังสรรค์กันหน่อย
แต่กู้ชืออวิ้นที่กำลังอุ้มเนื้อนุ่มหอมกรุ่นไว้ในอ้อมอกกลับถือว่าพวกนั้นพูดไปก็เท่านั้น ถึงขนาดขี้เกียจพิมพ์ตอบ
ท่ามกลางเสียงหอนโหยหวนนั้น เฮ่อฉิน ผู้ที่คิดว่าตัวเองเป็นพี่น้องสุดแกร่งของเขา ก็บุกมาหาถึงที่
"เฮ้ย ฉันถามหน่อยเถอะว่าแกเป็นอะไรไป พักนี้วันๆ เอาแต่มุดอยู่แต่ในบ้าน ถ้าไม่ใช่ว่าแกมองผู้หญิงแบบนั้น พวกเราคงคิดว่าแกลักผู้หญิงซ่อนไว้ในบ้านแล้วแหละ"
เพิ่งก้าวเข้ามา เฮ่อฉินก็ตะเบ็งเสียงเรียกทันที เพราะกู้ชืออวิ้นที่หายหัวไปนาน เพิ่งจะบอกว่าวันนี้อยู่บ้าน ไม่ไปไหน
แบบนี้เขาต้องรวบตัวไปบาร์ให้ได้ วันนี้จะยัดเหล้าเข้าไปให้เต็มที่ ถึงขั้นไม่ต้องใช้แก้วก็ว่าได้
"เฮ้ย คุณหนูซื่ออวิ้น ฉันว่าแกรีบออกมานะ..."
คำว่า "หน่อย" ยังไม่ทันหลุดจากปาก ใบหน้าสวยหยดก็โผล่พ้นจากขอบโซฟามา
"บ้าจริง"
เฮ่อฉินไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง กะพริบตาหลายครั้งก็ยังยืนตะลึงอยู่กับที่
"สวัสดีค่ะ?"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ฟังจากน้ำเสียงก็น่าจะเป็นคนที่กู้ชืออวิ้นรู้จัก
แต่คนคนนี้ทำไมดูเหมือนเป็นใบ้ไปแล้ว ปากอ้า ตัวนิ่งไม่ขยับ
"สวัสดีคะ? มาหากู้ชืออวิ้นเหรอคะ?"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ลุกขึ้นจากโซฟา แล้วถามซ้ำอีกครั้งด้วยความอดทน
เฮ่อฉินอ้าปากกว้างขึ้นอีก จ้องมองหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่ดูไม่เหมือนคนจริงๆ นิ่งงัน
เห็นเพียงชุดเดรสสีชมพูขาวที่เน้นสรีระของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ได้อย่างชัดเจน ผมยาวสลวยตกลงมาที่หน้าอกราวกับน้ำตก ใบหน้าเล็กปราณีตงดงามราวกับผลงานชิ้นเอกของหนวี่วา ไม่มีที่ติแม้แต่นิดเดียว