จริงอย่างที่คิด การเลือกเซี่ยฉือเย่เป็นหัวหน้านั้นถูกต้องแล้ว
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เดินอยู่ข้างๆ เซี่ยฉือเย่ สีหน้าน้อยใจทระนงเป็นที่สุด สายตาที่เคยทอดมองมาบนถนนเมื่อก่อนนั้นหายไปหมดแล้ว
คนพวกนั้นเห็นเซี่ยฉือเย่เหมือนหนูเห็นแมว ต่างพากันวิ่งหนีเร็วราวกับติดจรวด
นี่คือความรู้สึกของการอิงอำนาจคนอื่นงั้นเหรอ?
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นึกถึงสำนวนที่เพิ่งเรียนมาได้ไม่นาน
โคตรจะฟิน!
เซี่ยฉือเย่ก้มมองก็เห็นขมวดผมเล็กๆ บนกระหม่อมปุกปุยของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ ใจก็คิดไปตามอาการ ยกมือขึ้นลูบขึ้นไป ส่วนลูกน้องตัวน้อยของเขาไม่เพียงไม่หลบ ยังเงยหน้ายิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนอีกด้วย
ที่แท้การมีลูกน้องตัวน้อยก็ฟินแบบนี้นี่เอง
เป็นลูกน้องตัวน้อยที่ใส่เสื้อผ้าของตัวเองด้วยซ้ำ
เซี่ยฉือเย่รู้สึกอิ่มเอมใจขึ้นมา มุมปากยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ
"พี่เซี่ย~"
เสียงอันทรงพลังลอยมาจากแต่ไกล ระริกระรี้ราวกับลูกกวาด
รอยยิ้มที่มุมปากของเซี่ยฉือเย่ชะงักค้าง วางมือที่อยู่บนหัวลงไปที่เอวแล้วผลักเบาๆ: "ไปเถอะ"
พูดจบ ก็พาคนเร่งฝีเท้า
แต่คนด้านหลังไล่ตามไม่ลดละ วิ่งมาถึงเบื้องหน้าพวกเขาได้ในไม่ช้า
"พี่... เฮ้อ... พี่ทำไม... เดินไวจัง... เฮ้อๆ"
เห็นเพียงชายคนนั้นก้มตัว หายใจหอบใหญ่ พูดไม่เป็นประโยค
"คุณชาย เขาเป็นใครเหรอ?"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ดึงชายเสื้อของเซี่ยฉือเย่ แล้วถามเสียงเบา
"คุณชาย?"
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ชายที่ก้มตัวอยู่กลับพรวดขึ้นมาตรงหน้าเธอ เสียงดังจนเพี้ยน
ท่าทางกะทันหันทำเอาหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ตัวสั่นเทิ้ม เผลอถอยหลัง มือเผลอพลาดผ่านปลายเสื้อ จับไม่ทัน จึงได้แต่หลับตาด้วยความกลัว