หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เพิ่งมาถึงยอดโอสถก็พบว่าทุกคนจัดเตรียมของไว้เรียบร้อยแล้ว บนโต๊ะหินขนาดพอดีตัวเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสนานาชนิด ในจำนวนนั้นยังมีอยู่ครึ่งหนึ่งที่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เคยกินในโลกย่อย
ส่วนระบบก็กำลังตื่นเต้นจนกระโดดไปมาบนโต๊ะ พอเห็นเธอมาถึง หูกระต่ายยาว ๆ ของมันก็หมุนติ้ว
“โฮสต์~ มาแล้วเหรอ!!”
น้ำเสียงของระบบเต็มไปด้วยความยินดี มันพุ่งตรงเข้าใส่อ้อมแขนของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ เมื่อเห็นดังนั้น ใบหน้าของเธอก็เผยรอยยิ้มกว้าง แก้มเล็ก ๆ ที่ถูกไอร้อนรมจนแดงยิ่งดูงดงาม แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เปล่งประกายอ่อนโยน ชวนให้คนมองไม่วางตา
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ยื่นมือออกไปเบา ๆ ระบบจึงหยุดแรงพุ่งตัว แล้วตกลงบนฝ่ามืออย่างว่าง่าย
“โฮสต์ คิดถึงจังเลย!”
ระบบถูไถกับฝ่ามือของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์อย่างเด็กน้อย ไม่ปิดบังความรู้สึกของตัวเองแม้แต่นิดเดียว
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์จิ้มแก้มป่อง ๆ ของมันเบา ๆ แล้วหัวเราะ “เราเพิ่งแยกกันไปแป๊บเดียวเองไม่ใช่เหรอ?”
ระบบทำท่าเขินอาย “แต่คุณเป็นโฮสต์ที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยดูแลมา แค่ไม่ได้เจอกันครู่เดียวก็เหมือนห่างกันไปสามปีแล้ว”
หลิวชิงชิงชะงักมือที่กำลังวางจอกสุรา ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ทำลายบรรยากาศ “แกชอบน้องเสวี่ยเอ๋อร์บ้านเราหรือชอบแต้มที่ทำให้แกกลายเป็นระบบเศรษฐีอันดับหนึ่งกันแน่?”
ระบบหันกลับไปถลึงตาใส่หลิวชิงชิง ก่อนจะเกาท้ายทอยแล้วตอบอย่างซื่อตรง “แน่นอนว่า...ชอบทั้งคู่เลย”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ประคองระบบมาที่โต๊ะ มันกระโดดลงไปอย่างคล่องแคล่ว แล้วเท้าเอวอย่างภาคภูมิใจ
“แล้วดูสิ อาหารทางนี้ฉันเป็นคนแนะนำตามความชอบของโฮสต์ทั้งนั้น ฉันเป็นระบบที่รู้คุณคนมากนะ!”