“ฉีเจ๋อเหยียน อย่านะ!!”
แขนอันอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงค่อยๆ ยื่นออกมาจากเตียง ห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ
แล้วมือที่ใหญ่กว่า ร้อนกว่า และเต็มไปด้วยพลังก็คว้าจับไว้โดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ฉีกหนีจาการดิ้นรนของเธอได้อย่างง่ายดาย ลุยเข้ามาระงมนิ้ว แทรกซอกนิ้ว แล้วกุมมือที่แทบจะละลายนั้นไว้แน่น
“ห้ามอะไร? หืม?”
เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังทะลุความมืด ทุ้มต่ำแหบพร่า มีเสน่ห์ที่ชวนให้หัวใจสั่นไหว
“ฉัน... ฉันเป็น... ว่าที่... ว่าที่เจ้าสาวของฉี... ฉีเหลียน... อ่า...”
พูดจบประโยค ชายที่กุมตัวเธอไว้แน่นก็กัดริมฝีปากของเธอหนักๆ จนแทบจะทำให้เลือดไหล
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ทรมานจนทนไม่ไหว ส่งเสียงร้องครวญครางออกมาโดยไม่รู้ตัว ปนกับเสียงสะอื้นและเสียงอ้อนวอนแผ่วเบา และเสียงของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวกราดและข่มขู่
“เด็กดี ถ้าฉันยังได้ยินชื่อไอ้ขยะนั่นออกจากปากของเธออีกล่ะก็ ฉันรับรองว่าคืนนี้เจ้าบ่าวที่นอนอยู่ห้องข้างๆ ของเธอจะได้ยินเสียงนี้แน่นอน”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่ทรงตัวไม่ไหวอยู่แล้ว ได้ยินเขาข่มขู่ก็ไม่คิดไตร่ตรอง เผยเขี้ยวเสือน้อยๆ ที่แหลมคมแต่ทรงพลังออกมา กัดเข้าที่บ่าเคลื่อนไหวไปมาของเขาแรงๆ
แต่ชายหนุ่มไม่โกรธ กลับลูบหัวเธออย่างให้รางวัล หัวเราะอย่างมีความสุขในลำคอ
“เด็กดีของสามี สามีชอบมาก”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ร้องครวญครางดังขึ้น จริงด้วย ไอ้ตัวร้ายหน้าด้านนี่!