"หยุดก่อน!"
กลุ่มวัยรุ่นหัวขโมยผมย้อมสีสันกำลังจะยกไม้ในมือฟาดลงบนร่างที่พวกเขาล้อมไว้ ทันใดนั้นเสียงใสเฉียบก็ดังขึ้น ทำให้พวกเขาหยุดชะงัก
หนุ่มหัวแดงที่เป็นหัวโจกหันไปมอง เห็นเพียงสาวน้อยที่ใส่หน้ากากอนามัยยืนขวางอยู่ ก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน
"น้องเล็ก ยุคนี้ไม่นิยมมาฮีโร่ช่วยคนแล้วนะ... อ้อ ผิด ๆ ควรเรียกว่าสาวสวยมาช่วยหมาแพ้จะมากกว่า"
"พี่ว่าน้องหน้าตาก็ใช้ได้ ไม่เลว ไหน ๆ ก็ไหน ๆ รีบไสหัวไปซะ ไม่งั้นไม้ท่อนนี้มันไม่รู้จักเจียมตัวหรอกนะ"
พูดจบ ก็โยนไม้เบสบอลขึ้นลงในมือ มุมปากยกยิ้มชั่วร้าย
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ในดวงตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้เธอไม่ใช่คนธรรมดาแล้ว แต่เป็นภูตดอกไม้ตัวน้อยที่พลังวิญญาณยังไม่ถูกผนึก สิ่งของของมนุษย์ธรรมดาแบบนี้สำหรับเธอแล้วไม่คุ้มที่จะใส่ใจเลย
"ว่าใครหมาแพ้กันแน่ ฉันว่าแกทั้งหลายนี่แหละที่เหมือนลิง"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ยกมือกอดอก เอียงคอเล็กน้อย ความรังเกียจในดวงตาไม่ได้เสแสร้ง
"ไอ้บ้าเอ๊ย ให้หน้ามันไม่เอาหน้า" ดวงตาหนุ่มหัวแดงเดือดพล่านทันที ถุยน้ำลายลงพื้นหนึ่งที แล้วหมายจะพุ่งเข้าไปอย่างดุดัน
ป๋อชือเหยียน เจ้าของเรื่องค่อย ๆ พยุงตัวขึ้นแล้วเอ่ยปาก: "ปล่อยเธอไป เรื่องของเธอไม่เกี่ยวกับฉัน"
พูดจบ สายตาจ้องเขม็งไปที่ชายหัวโจก ความเย็นชาในแววตาไม่ใช่ความรู้สึกที่เด็กอายุเท่านี้ควรมี เลือดบนหน้าผากไหลอาบผ่านใบหน้าลงมาถึงลำคอ ทำให้เขาดูเหมือนปีศาจที่ปีนขึ้นมาจากนรก