หยุนเสวี่ยเอ๋อร์อาบน้ำให้ลูกหมาป่าน้อยเสร็จแล้วเช็ดตัวให้แห้ง วางมันไว้บนเตียงแล้วก็เข้าห้องน้ำอีกครั้ง
เสียงน้ำดังหยดติ๊กๆ เกินๆ เหวินจิ้นที่นอนหมอบอยู่บนเตียงนึกถึงตอนที่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์อาบน้ำให้เขา หูเริ่มร้อนวาบ ครางออกมาทีหนึ่ง ยกขาหน้าขึ้นปิดหน้า
ร่างกายของเขาถูกที่รักลูบไปทั่วทุกที่ แม้แต่จุดที่ส่วนตัวที่สุดก็ยังถูกที่รักชมว่าน่ารัก
ให้ตายสิ! ลูกหมาป่าน้อยกระโดดขึ้นทันที ถ้าไม่ใช่ช่วงเด็กน้อย จะให้ที่รักดูเรื่องตลกได้ยังไง
ลูกหมาป่าน้อยรีบข่วนผ้าห่มบนเตียง ไม่รู้ว่าร่างกายแบบนี้เมื่อไหร่จะฟื้น
"แกร็ก."
เสียงเปิดประตูจากด้านหลังทำให้เหวินจิ้นหยุดท่าทางจับผ้าห่มไว้ แต่ไม่นานเขาก็นั่งตัวตรง หางกระดิกไปมาเงยหน้ามองที่ประตู
เพราะบ้านเล็กเกินไป ไอน้ำผสมกับกลิ่นตัวของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์กระจายไปทั่วทั้งที่ในพริบตา เหวินจิ้นรู้สึกเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยตาข่ายอันอ่อนโยน
วินาทีถัดมา หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่ยังมีความร้อนระอุออกมา สวมชุดนอนสีขาวนมแขนสั้นขาสั้นปรากฏตัวต่อหน้าเหวินจิ้น
ดวงตาที่เบิกกว้างอยู่แล้วยิ่งกลมโตขึ้น มองตรงๆ ไปที่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่เดินเข้ามาหา
แขนขาเรียวเล็กขาวเนียน ใบหน้าสวยงามขาวดั่งหิมะ ริมฝีปากถูกไอน้ำทำให้แดงขึ้น ขนตากระพริบๆ ดวงตาชุ่มฉ่ำ สวยจนน่าหลงใหล
โดยที่เหวินจิ้นไม่รู้ตัว เขากลับแลบลิ้นออกมา ตะลึงๆ เมื่อหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว หัวของเขาเงยสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว จมูกขยับตลอดเวลา ดูเหมือนหมาบ้าๆ ตัวหนึ่ง
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถูกท่าทางแบบนั้นทำให้ขำ ปีนขึ้นเตียงแล้วอุ้มมันขึ้นมาหอมแก้มอย่างรุนแรง
ลูกหมาป่าที่อาบน้ำเสร็จแล้วนุ่มมือขึ้น หยุนเสวี่ยเอ๋อร์สมใจฝังหน้าลงไปที่ท้องนุ่มๆ อุ่นๆ ของมัน ขนฟูนุ่มเหมือนแปรงเล็กๆ ทำให้หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ทั้งตัวคันไปหมด อยากจะกัดซักคำ