เช้าวันนั้น หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอึดอัด ในความงัวเงีย เธอรู้สึกเหมือนหางฟูฟ่องใหญ่โตในความฝันกำลังพันขาของเธอไว้แน่น หน้าอกราวกับถูกก้อนหินมหึมากดทับไว้ หนักอึ้ง จนต้องค่อยๆ ลืมตาขึ้น
พอลืมตาก็เห็นหูที่ใหญ่เกือบเท่าใบหน้าของเธอ มันเหมือนจะรับรู้ถึงสายตาของเธอ เลยขยับเล็กน้อย
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่อยากเชื่อ ยื่นนิ้วออกไปสัมผัส เมื่อได้แตะโดนความอบอุ่นนั้น เธอถึงเพิ่งรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
ลูกหมาป่าตัวน้อยของเธอ ทำไมจู่ๆ ถึงโตขนาดนี้แล้ว!!!
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เหม่อเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ปากเผยอเล็กน้อย ลมหายใจที่ผ่อนออกมาล้วนรดลงบนปลายจมูกหมาป่ายักษ์ที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร
ปลายจมูกสีดำขยับเล็กน้อย กลิ่นหอมที่ทำให้เขาหลงใหลค่อยๆ ปลุกเหวินจิ้นให้ตื่นขึ้น
ดวงตาสีเทาอมฟ้าที่เพิ่งลืมขึ้นยังไม่ทันซ่อนอารมณ์ทั้งหมด แคบยาว เย็นชาคมกริบ แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดในการฆ่าฟันที่ติดตัวมาแต่กำเนิด
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นอย่างกะทันหัน ตกใจจนรีบถอยตัวออก
แต่พอเธอมองไปอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นก็กลับมาใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนเช่นเคย ราวกับว่าเมื่อกี้เป็นเพียงภาพลวงตาของเธอ
เมื่อเห็นความตื่นตระหนกในดวงตาคนๆ นั้นค่อยๆ จางลง เหวินจิ้นถึงกล้าเข้าไปใกล้ ใช้หัวเบาๆ ถูกับคางของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์
แต่ด้วยขนาดตัวของเขาในตอนนี้ พอเขาเข้าไปใกล้ กลับกลายเป็นหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่ไปถูกับเขา ใบหน้าของเธอถูกกลืนเข้าไปในขนยาวๆ นั้นทั้งหมด ความคันก็เพิ่มขึ้นเป็นหลายเท่าเมื่อก่อน