“เอาเสื้อผ้าที่คุณใส่แล้วไปให้ลู่เฉินซัก”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์คิดว่าคนคนนั้นแค่พูดเล่นเรื่องจะสอนเธอตามจีบลู่เฉิน แต่พอตกกลางคืน หลังจากอาบน้ำเสร็จและเดินออกมา ก็มีข้อความส่งเข้ามา
มือที่กำลังเช็ดผมหยุดชะงัก หยดน้ำไหลไปตามเส้นผม ผ่านผิวขาวนวล ก่อนจะซึมหายเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว สัมผัสเย็นชื้นไม่ได้ดึงความสนใจของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไป เธอเริ่มพิมพ์ข้อความตอบกลับ
“ทำไมล่ะ? ฉันตามจีบลู่เฉิน ก็ควรเป็นฉันที่ช่วยเขาซักผ้าไม่ใช่เหรอ?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์สงสัยว่าอีกฝ่ายไม่เข้าใจเรื่องการตามจีบคนเลยสักนิด แค่พูดเหลวไหลไปเรื่อย
“เธอเอาเสื้อผ้าไปให้ลู่เฉินซัก เขาถึงจะรู้ว่าเธอใช้เขาเหมือนแฟนหนุ่ม แล้วตระกูลลู่ก็ไม่มีกฎให้แฟนสาวต้องซักผ้าเองสักหน่อย”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกว่ามันแปลก ๆ แต่ก็ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร “แต่ว่า...”
อีกฝ่ายเริ่มหมดความอดทน “อย่ามัวแต่แต่ว่าสิ ถ้าเธอไม่เอาเสื้อผ้าไปให้ลู่เฉินซัก งั้นฉันจะช่วยเธอซักเอง”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ตื่นตระหนก ถึงอย่างไรเธอก็ยังยอมให้พระเอกซักผ้าให้มากกว่า จึงรีบพิมพ์ตอบ “ไม่เอา ฉันเอาไปให้เขาซักเองก็ได้”
พอส่งข้อความไป อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะดีใจมาก “ว่าง่าย ไปเถอะ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถือโทรศัพท์ค้างไว้ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี “คุณกระต่าย คุณดูสิ...”
ระบบแค่นเสียงเย็นชา “เอาไปสิ ทำไมไม่เอาไปล่ะ ชอบซักนักใช่ไหม ถุงเท้าก็เอาไปให้เขาด้วย”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์พยักหน้า จากนั้นก็เอาเสื้อผ้าที่ถอดเปลี่ยนใส่ถุง แต่เป็นเพียงเสื้อผ้าที่ใส่อยู่บ้าน ส่วนชุดที่ใส่วันนี้เธอไม่ได้เอาไปด้วย เพราะลู่เฉินนั่งอยู่ข้างหลังเธอ ถ้าเอาไปให้เขาเองก็ไม่ต่างจากเดินเข้าปากเสือหรอกหรือ