“โฮสต์ ในโลกนี้คุณจะรับบทเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้ทั้งรวย ทั้งสวย แถมยังใจร้าย ภารกิจของคุณก็คือเลี้ยงดูพระเอกที่ยากจน เหยียดหยามเขา และช่วยปูทางสู่ความสำเร็จให้เขา!”
ระบบประคองนิยายฉบับย่อไว้ในอุ้งเท้า แล้วอ่านบทพูดในนั้นอย่างกระตือรือร้น
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นอนอยู่บนเตียงใหญ่นุ่มฟู ขาเนียนขาวนุ่มนิ่มโผล่พ้นออกมาเป็นท่อนยาวขณะที่เธอพลิกตัว ดูคล้ายขนมเข่งนุ่มหนึบชิ้นหนึ่ง ชวนให้อดใจไม่ไหว อยากงับสักคำ
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นอนคว่ำชูขาขึ้น มองระบบตาแป๋วอย่างไม่เข้าใจ “คุณกระต่าย ทำไมการเหยียดหยามพระเอกถึงช่วยปูทางสู่ความสำเร็จให้เขาล่ะ ถ้าอยากช่วยเขา ไม่ควรให้เงินเขาหรือไง?”
“โธ่ เรื่องนี้คุณไม่เข้าใจหรอก โฮสต์” ระบบปิดหนังสือ แล้วเอาอุ้งเท้าหน้าทั้งสองไพล่หลัง ทำท่าราวกับเป็นผู้รู้ลึกลับ
“ความลำบากต่างหากที่ทำให้คนมีแรงผลักดันให้ก้าวไปข้างหน้ามากขึ้น คุณเลี้ยงดูเขา เหยียดหยามเขา ใจที่มุ่งมั่นจะประสบความสำเร็จของพระเอกก็จะยิ่งแน่วแน่”
“เพราะสิ่งแรกที่เขาจะทำหลังพลิกชีวิตได้ ก็คือจัดการคุณ ให้คุณได้ลองลิ้มรสความรู้สึกของการถูกอำนาจกดขี่บ้าง”
พอได้ยินอย่างนั้น หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็รีบลุกขึ้นนั่ง โบกมือปฏิเสธ “ไม่ได้หรอก คุณกระต่าย ฉันไม่อยากถูกแกล้ง”
ระบบทำท่ามั่นใจเต็มเปี่ยม “ไม่ต้องห่วงนะ โฮสต์ พอพระเอกประสบความสำเร็จและกำลังจะจัดการคุณ เราก็หาโอกาสหนีออกจากโลกนี้ได้แล้ว คุณเป็นโฮสต์ของฉัน ฉันไม่มีวันปล่อยให้คุณได้รับอันตรายหรอก!”
พอได้ยินระบบพูดเช่นนั้น หัวใจที่หวาดกลัวของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ค่อย ๆ สงบลง เธอพึมพำว่า “งั้นก็ดีแล้ว”
“เอาล่ะ! โฮสต์ ลุกขึ้นกันเถอะ! วันนี้เป็นวันแรกที่เราจะไปโรงเรียน หรือก็คือวันแรกที่เราจะไปเลี้ยงดูพระเอก ออกไปทำภารกิจกันเถอะ!”
ระบบเท้าเอว พูดด้วยน้ำเสียงสดใสเปี่ยมพลัง