หลังจากได้ช่องทางติดต่อกันแล้ว ลู่เฉินก็เริ่มแทรกตัวเข้ามาในชีวิตของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์อย่างเปิดเผยบ้าง แอบแฝงบ้าง เวลาเรียนก็จะนั่งข้างเธอ เลิกเรียนแล้วก็หาเรื่องส่งข้อความหาเธออยู่เรื่อย
เพราะลู่เฉินปรากฏตัวอยู่ข้างกายเธอบ่อยเกินไป หยุนเสวี่ยเอ๋อร์จึงเผลอลืมไปพักหนึ่งว่าตัวเองยังเป็นยัยตัวแสบจอมโรคจิตที่คอยตามตอแยลู่เฉินอยู่
วันนั้น หลังจากหยุนเสวี่ยเอ๋อร์กับลู่เฉินต่างบอกฝันดีกันแล้ว หมายเลขที่ไม่ได้ติดต่อมานานก็ส่งข้อความมา
“ช่วงนี้ฉันเห็นเธอสนิทกับลู่เฉินมาก พวกเธอคบกันแล้วหรือ?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่อยากตอบเขาก็จริง แต่ก็กลัวว่าเขาจะทำเรื่องโรคจิตอะไรขึ้นมาอีก จึงจำใจพิมพ์ตอบทีละคำ
“ยัง”
“ยังอะไร? เธอไม่ได้บอกว่าชอบเขาหรือไง?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์พิมพ์ต่อ “แต่ลู่เฉินไม่ได้ชอบฉันนี่”
ลู่เฉินที่กำลังนอนส่งข้อความอยู่บนเตียง พอเห็นข้อความนี้ก็สะดุ้งลุกพรวดขึ้นมาทันที นิ้วพิมพ์รัวเร็ว
“เป็นไปได้ยังไง? ฉันเห็นภาพพวกเธอเดินด้วยกันแล้ว ลู่เฉินแทบจะจ้องเธอจนตาไม่กะพริบ จะไม่ชอบเธอได้ยังไง!”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เริ่มโมโห “ทำไมคุณถึงแอบสะกดรอยตามฉัน!!”
ลู่เฉินร้อนใจ รีบลุกจากเตียง “ฉันไม่ได้สะกดรอยตามเธอ ฉันแค่อยากให้เธอมีความสุขเร็ว ๆ”
“งั้นคืนนี้ไปหาลู่เฉิน แล้วถามเขาให้ชัดว่าเขาชอบเธอหรือเปล่า”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ลังเล “ไม่เอา”
ถ้าลู่เฉินปฏิเสธเธอขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ? อย่างน้อยตอนนี้เธอกับลู่เฉินก็เป็นเพื่อนกันแล้ว แถมยังดูดโชคชะตาได้ทุกวัน แค่นี้เธอก็พอใจมากแล้ว
ลู่เฉินที่อยู่อีกฟากลืมฐานะของตัวเองไปเสียสนิท “ถ้าเธอไม่ไป งั้นให้ฉันเป็นฝ่ายตามจีบเธอดีไหม?”
พอได้ยินว่าเจ้าคนโรคจิตอีกฝ่ายจะตามจีบตัวเอง หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็รีบปฏิเสธ “ไม่เอาเด็ดขาด”