เมื่อรู้ว่านางคือพระชายา แม่นมก็ทั้งตื่นเต้นทั้งยินดีอยู่ในใจ
นางเฝ้ามองฉีโม่เติบโตมาตั้งแต่เล็ก ผ่านเรื่องราวขึ้น ๆ ลง ๆ มานับไม่ถ้วน ย่อมรู้ดีว่าเส้นทางที่ฉีโม่เดินมาจนถึงวันนี้ลำบากเพียงใด
เมื่อรู้ว่าฉีโม่กำลังจะแต่งพระชายา นางยังเคยกังวลว่าคนที่พระพันปีส่งเข้ามาจะนำความยุ่งยากมาสู่ตำหนักอ๋อง
แต่พอได้เห็นตัวจริง แม่นมก็ฟันธงทันทีว่าหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เป็นหญิงสาวที่ดี
แม่นมบรรจงเกล้าผมให้นางอย่างเคารพยิ่ง ค่อย ๆ จัดแต่งทีละน้อย
สิบนาทีต่อมา แม่นมที่จัดผมให้นางเรียบร้อยแล้วก็ยืนอยู่ข้าง ๆ “พระชายา เรียบร้อยแล้วเพคะ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ขยับศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขอบคุณตามเสียง “ขอบคุณนะ”
แม่นมรีบย่อตัวลงอย่างลนลาน ก้มศีรษะซ้ำ ๆ “พระชายา อย่าทรงทำเช่นนั้นเลยเพคะ การรับใช้พระองค์เป็นหน้าที่ของบ่าวอยู่แล้ว จะกล้ารับคำขอบคุณจากเจ้านายได้อย่างไรเพคะ”
ฉีโม่เดินเข้ามาแล้วโบกมือให้ แม่นมจึงรีบค้อมตัวถอยออกไป
ในจังหวะที่ปิดประตู นางคล้ายจะเห็นเจ้านายผู้เย็นชาไร้ความปรานีในวันวานก้มศีรษะให้หญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อย
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์รู้ตั้งแต่ตอนที่ฉีโม่ขยับเข้ามาใกล้แล้ว จึงบิดศีรษะไปมาในทันที อวดผมสวยที่เพิ่งเกล้าเสร็จพลางรอคำชม
“ฉีโม่ สวยไหม”
ฉีโม่จ้องมองนิ่ง ๆ เห็นเส้นผมยาวดำขลับราวเมฆของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถูกเกล้าไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย เผยหน้าผากเกลี้ยงเกลาอิ่มเอิบกับลำคอเรียวระหง เขาจึงเอ่ยชมอย่างตรงไปตรงมา
“สวย”
ภรรยาตัวน้อยของเขาสวยจริง ๆ ยามปล่อยผมสยายก็มีความงามบริสุทธิ์เป็นธรรมชาติ โดยไม่ต้องแต่งเติม