หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นึกว่าเธอพูดชัดเจนถึงเพียงนี้แล้ว ฟู่หลินยวนก็น่าจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่หลังจากมือคู่นั้นซึ่งเคยโอบรัดเธอไว้แนบแน่นราวกับอยากหลอมรวมเข้ากระดูก เลื่อนมองเธอลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง กลับค่อย ๆ คลายออกอย่างยากลำบาก เขาเอาหน้าผากแนบกับเธอแล้วบอกให้เธอคิดดูอีกครั้ง
จากนั้นก็ห่มผ้าคลุมเธอจนมิด แล้วกอดเธอที่ถูกห่อไว้เหมือนดักแด้เข้านอนพักผ่อน
หลายวันต่อมาก็ยังเป็นเช่นนี้ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ร้อนใจจนลงมือถอดเสื้อผ้าเขาเอง แต่ต่อหน้าเขา เธอกลับเหมือนลูกแมวไร้เล็บ ถูกเขาหยุดไว้ได้อย่างง่ายดาย
น่าหงุดหงิดจริง ๆ!
ยามค่ำคืน หยุนเสวี่ยเอ๋อร์มุดเข้าไปในผ้าห่มของฟู่หลินยวนตามปกติ พอได้ยินเสียงอาบน้ำจากห้องน้ำ เธอก็ลุกขึ้นนั่งทันที คุกเข่าแยกขาอยู่บนเตียง แสงไฟสีส้มคาราเมลส่องลงบนใบหน้าสวยประณีต ช่วยแต่งแต้มความงามของเธอให้ดูพร่าเลือน
คืนนี้เธอสวมชุดนอนกางเกงทรงดอกตูม ดูนุ่มนิ่มน่ารักราวกับขนมเค้กฟูฟ่องชิ้นหนึ่ง
ขอบกางเกงรัดต้นขาจนเห็นเนื้อขาวผ่อง มือทั้งสองวางอยู่ระหว่างเข่า ลำตัวเอนมาข้างหน้าเล็กน้อย ใบหน้าและแนวไหล่ลำคองดงามสะดุดตา
ทันทีที่ฟู่หลินยวนออกมา ภาพที่เห็นก็คือหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ซึ่งนั่งรอสามีเข้านอนด้วยกันอย่างว่าง่าย ชั่วขณะนั้นทุกการเคลื่อนไหวของเขาชะงักไป ก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าหาเธอโดยไม่รู้ตัว ราวกับกลัวว่าเธอจะรอนาน
ฟู่หลินยวนอุ้มหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ขึ้นนั่งบนตัก ทะนุถนอมเธอราวกับตุ๊กตากระเบื้อง
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ส่งยิ้มหวานให้เขา หัวใจของฟู่หลินยวนพลันเต้นแรงไม่หยุด ราวกับอยากทะลุออกมาจากอก
ยังไม่ทันที่เขาจะยื่นมือไปแตะแก้มซึ่งมีรอยยิ้มแต้มอยู่ เจ้าตัวน้อยก็เอนศีรษะพิงอกเขาเสียก่อน ครู่ต่อมา เธอก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อของตัวเอง
ลมหายใจของฟู่หลินยวนเริ่มรวนในตอนนั้น เขาจับข้อมือหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไว้ น้ำเสียงสั่นไหวเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น “ที่รักกำลังทำอะไรอยู่?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กะพริบตาช้า ๆ “ฟู่หลินยวน คุณไม่ได้บอกว่าฉันหอมเหรอ ให้คุณดมไง”