มังกรยักษ์ได้ยินหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เรียกเช่นนั้น รูม่านตาแนวตั้งสีทองหดเล็กลงเล็กน้อย มันจ้องใบหน้าเล็ก ๆ ที่ทั้งนุ่มนิ่มและอ่อนเยาว์เขม็ง ก่อนจะพุ่งตรงไปทางหยุนเสวี่ยเอ๋อร์อย่างรวดเร็ว
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เห็นสัตว์ร่างมหึมาพุ่งเข้ามาหาตัวเอง แต่ไม่เพียงไม่กลัว กลับยกมือขึ้น รอให้สามีโผเข้ามากอดเธอแน่นเต็มอ้อมแขนเหมือนเมื่อก่อน
ในจังหวะที่กำลังจะชนกัน ลำแสงหนึ่งพลันพาดผ่านร่างมังกรขนาดมหึมา หยุนเสวี่ยเอ๋อร์จึงต้องหลับตาลง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง มังกรยักษ์ก็หายไปแล้ว ตรงหน้าเธอกลับเป็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งและหล่อเหลา
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ขยี้ตา สมองน้อย ๆ ที่ยังงุนงงไม่ทันได้ตอบสนอง เธอพยายามเงยหน้ามองใบหน้านั้นอย่างสงสัย ทั้งที่ไม่เคยพบกันมาก่อนแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยเหลือเกิน
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น เหมือนกับดวงตาของสามีทั้งหลายที่อยู่ในความทรงจำของเธอไม่มีผิด
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ยื่นมือไปดึงกางเกงของเขา พอกำลังจะเอ่ยปากก็สะอึกออกมา เธอรีบยกมือปิดปากอย่างเขินอาย แล้วหรี่ตายิ้มให้ชายหนุ่ม
ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงในที่สุดก็มีปฏิกิริยา ใบหน้าเย็นชาค่อย ๆ แต้มรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย หากมองให้ดีจะเห็นแววตาเปี่ยมล้นด้วยความรักและเอ็นดู
เขาย่อตัวลง ใช้ฝ่ามือใหญ่โอบมือเล็ก ๆ ที่กำลังจับเขาไว้เบา ๆ เมื่อได้สัมผัสความอบอุ่นนุ่มนวลอีกครั้ง หลิงเยวียนก็อดทอดถอนใจไม่ได้
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่เคยละสายตาจากใบหน้านั้นเลย เธอมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนเผลอมองอย่างเหม่อลอย