“เสวี่ยเอ๋อร์ ฉันมาแล้ว!”
เสียงใสกังวานดังขึ้นจากด้านหลังหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ พอเธอหันไปเห็นคนที่มา ดวงตาก็พลันเปี่ยมประกายยินดี ก่อนจะกางแขนพุ่งเข้าไปหา
“พี่สาวชิงชิง คิดถึงพี่จังเลยค่ะ” หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กอดเอวหลิวชิงชิงอย่างออดอ้อน ใบหน้าน้อย ๆ ซุกไถอยู่กับอกหอมกรุ่นของอีกฝ่าย
ราวกับย้อนกลับไปตอนที่เธอยังเป็นดอกไม้น้อย พี่สาวชิงชิงก็เคยอุ้มเธอไว้แบบนี้ อยู่ร่วมกันในตระกูลผ่านฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวมาหลายปี
นิ้วเรียวบางของหลิวชิงชิงค่อย ๆ สางผมยาวให้อีกฝ่าย มองเด็กน้อยที่ตอนนี้เติบโตเป็นสาวงามสะพรั่งแล้วด้วยความปลื้มใจ
“เสวี่ยเอ๋อร์ ผู้เฒ่าหัวหน้าเผ่าบอกว่าภารกิจที่เธอทำสำเร็จทุกครั้งทำได้ดีมากเลย”
“สมกับเป็นคนที่สวยที่สุดและฉลาดที่สุดในตระกูลเหอหวนของเราจริง ๆ”
เมื่อได้รับคำชมจากพี่สาว หัวใจของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็หวานราวกับได้กินน้ำผึ้ง ใบหน้าน้อย ๆ ที่เขินอายงดงามอ่อนหวานยิ่งกว่าดอกไม้ด้านนอกเสียอีก
“จริงสิคะพี่สาว วันนี้พี่ว่างมาหาฉันได้ยังไง ผู้เฒ่าหัวหน้าเผ่าล่ะคะ?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เงยหน้ามองหลิวชิงชิง ขนตางอนงามกะพริบพึบพับ ท่าทางทั้งสดใสและน่ารัก
หลิวชิงชิงรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา จึงยื่นมือไปหยิกแก้มน้อย ๆ สองข้างที่ป่องนุ่ม ประกอบกับดวงตากระจ่างใสดุจหยาดน้ำค้างยามเช้า น่ารักจนแทบทำให้คนใจละลาย
“ผู้เฒ่าหัวหน้าเผ่ากำลังปิดด่านบำเพ็ญ วันนี้เลยเป็นฉันที่เอายามาให้เธอ”
หลิวชิงชิงลูบแก้มของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์สองสามทีอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะหยิบยาลูกกลอนสีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋า
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์รับยาลูกกลอนมาแล้วยกขึ้นกัดริมฝีปาก พินิจมันอยู่ใต้แสงแดดครู่ใหญ่ กว่าจะเอ่ยช้า ๆ ว่า “พี่สาวคะ ยาลูกกลอนเม็ดนี้เหมือนจะไม่เหมือนกับที่ฉันกินประจำเลยค่ะ”
หลิวชิงชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็มองซ้ายมองขวาอยู่หลายหน ก่อนจะถามอย่างสงสัยว่า “แต่นี่เป็นเม็ดยาที่เย่าเยวียนเยวียนให้ฉันมานะ เสวี่ยเอ๋อร์จำผิดหรือเปล่า?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เกาหัว กะพริบตาปริบ ๆ รู้สึกว่าสีของมันก็ดูคล้ายกันอยู่ จึงหย่อนเข้าปากแล้วกลืนลงไป