ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฟู่หยุนฉีที่นอนอยู่บนเตียงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เมื่อมองเห็นสภาพแวดล้อมอันคุ้นเคยตรงหน้า ความสงสัยวาบผ่านสมองเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลายเป็นความตกตะลึงสุดขีด
เขาถูกส่งกลับมาที่ห้องพักในบริษัทจริง ๆ เด็กสาวคนนั้นทำให้เขาหมดสติ ทั้งที่เขากำลังจะเอ่ยปากขอคบกับเธอ
ที่แท้เธอก็เห็นเขาเป็นแค่ยาถอนพิษรูปร่างคนจริง ๆ!
ความโกรธและความขุ่นเคืองปะปนกันอยู่ในหัวของฟู่หยุนฉี บนใบหน้าสงบนิ่งราวกับความเงียบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ
หลังจากนั่งนิ่งอยู่ไม่กี่วินาที ฟู่หยุนฉีก็ลุกขึ้นเปิดประตูออกไป
ผู้ช่วยที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานได้ยินเสียงก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับทันที
“คุณฟู่ ตื่นแล้วเหรอครับ”
เห็นสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติแวบหนึ่งของผู้ช่วย เขาจึงถามเสียงเรียบว่า “ฉันกลับมาได้ยังไง”
ผู้ช่วยเฉินก้มหน้า “คุณฟู่ มีคนส่งข้อความมาบอกให้ผมไปรับคุณครับ พอผมรีบไปถึง ก็เห็นคุณหมดสตินอนอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะ”
ผู้ช่วยเฉินยังคงวางท่าทำงานอย่างเป็นทางการเหมือนเดิม ทว่าน้ำเสียงกลับเบาลงโดยไม่รู้ตัว
ความปั่นป่วนในใจของเขานับตั้งแต่เห็นฟู่หยุนฉีถูกปิดตาแล้วนอนอยู่บนม้านั่ง จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สงบลง
ตอนที่เห็นสภาพของคุณฟู่ สีหน้าของผู้ช่วยเฉินเป็นครั้งแรกที่รักษาความนิ่งไว้ไม่อยู่ ฟู่หยุนฉีดูราวกับ...ถูกใช้เสร็จแล้วก็ทิ้งไว้ ทั้งยังมีสภาพค่อนข้างน่าเวทนา
ใต้ปกเสื้อที่เปิดออกมีรอยจาง ๆ อยู่หลายรอย ริมฝีปากบางเฉียบซึ่งปกติคมกริบกลับชุ่มชื้น พอมองใกล้ ๆ ยังเห็นรอยฟันเล็ก ๆ อยู่ด้วย
ผู้ช่วยเฉินไม่กล้าคิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับฟู่หยุนฉี และยิ่งไม่กล้าให้ใครเห็นคุณฟู่ในสภาพเช่นนี้ จึงได้แต่พาเขาขึ้นมาจากที่จอดรถใต้ดินผ่านลิฟต์เฉพาะของประธานบริษัทอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ