“โฮสต์!! โฮสต์!! ช่วยด้วย!!!”
เสียงร้องเรียกแหลมเล็กดังขึ้น หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ซึ่งนอนห่มผ้าคลุมมิดชิดอยู่บนเตียงสะดุ้งเฮือก ขนตาหนาเป็นแพไหวกระพือเบา ๆ ก่อนเปลือกตาหนักอึ้งจะค่อย ๆ เปิดขึ้น ดวงตาพร่ามัวชุ่มฉ่ำยังจับภาพไม่ชัด ได้แต่มองเพดานอย่างเหม่อลอย
ศีรษะหนักอึ้ง แต่ความทรงจำเมื่อคืนพลันหลั่งไหลกลับมา
มังกรร้ายที่ศิษย์พี่พูดถึง ที่แท้ก็เป็นสามีของเธอเอง!!!
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กะพริบตาช้า ๆ พยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลที่ทำให้เธอตกตะลึงอย่างยิ่ง
ที่แท้เธอไม่ได้มีสามีมากมายหลายคนอย่างที่คิด เหล่าเทพบุตรแห่งโชคชะตาในโลกย่อยซึ่งมีนิสัยและสถานะแตกต่างกัน ล้วนเป็นคนคนเดียวกันทั้งนั้น
“ช่วยด้วย...”
เสียงจากนอกประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถึงได้ฟังออกว่าเป็นระบบกำลังร้องขอความช่วยเหลือ
เธอจึงหยุดคิด แล้วรีบเตรียมลุกขึ้น ทว่าหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เพิ่งยื่นมือไปเปิดผ้าห่มก็ต้องตกใจกับรอยแต้มประปรายบนแขน
ทำไมถึงมีเยอะขนาดนี้?
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เม้มริมฝีปาก เมื่อร่างกายใต้ผ้าห่มปรากฏแก่สายตา เธอถึงได้รู้ว่ารอยบนแขนเป็นเพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้น
หลิงเยวียนเป็นหมาหรือไง?
ม่านน้ำในดวงตาเริ่มเอ่อคลอ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์มองรอยตีตราที่เต็มไปด้วยความหวงแหนอย่างน้อยใจ
โดยเฉพาะบริเวณหน้าอก ยิ่งไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
เธอไม่ใช่เด็กทารกแล้วเสียหน่อย...
ไม่เข้าใจเลยว่ามังกรเหม็นตัวนั้นทำไมถึงคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าสามีในโลกย่อยของเธอเสียอีก แถมยัง...