หลังจากพูดคุยกันจนเข้าใจแล้ว หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ไม่คิดมากอีกต่อไป แถมยังไม่แกล้งหลบหน้าผู้คนอีกด้วย แต่ก็ยังไม่ตกลงรับข้อเสนอเรื่องการคบหากับเซี่ยฉือเย่
อย่างไรก็ตาม เซี่ยฉือเย่ก็พูดไว้แล้วว่า กลิ่นกายภูตดอกไม้น้อยที่ติดตัวเธออยู่สามารถบรรเทาความเจ็บปวดจากความผิดปกติของฟีโรโมนของเขาได้ ดังนั้นจึงไม่สามารถตัดออกไปได้ว่าเซี่ยฉือเย่เพียงเพราะเหตุนี้เท่านั้นถึงได้เกิดความรู้สึกดีๆ กับเธอ
ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยฉือเย่เขามีปัญหานี้ ครอบครัวของเขาจะต้องหาทางหาคนที่ฐานะเท่าเทียมและมีความเข้ากันได้สูงกับเขาเป็นโอเมก้าแน่นอน ตอนนั้นเซี่ยฉือเย่อาจจะไม่ต้องการเธออีกต่อไปแล้ว
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ใช้มือค้ำคาง แก้มอ้วนตุ้ยนุ้ยถูกบีบจนเป็นก้อนนุ่มนิ่ม ตอนที่เธอคิดว่าตัวเองคิดได้ชัดเจนแล้ว แววตาที่ผิดหวังกลับทำให้เธอดูเศร้าสร้อยอย่างน่าประหลาด
ตอนที่เซี่ยฉือเย่ถือชานมหนึ่งแก้วเดินเข้ามา สิ่งที่เห็นก็คือเด็กโง่ตัวน้อยคนหนึ่งที่นั่งอยู่หน้าหน้าต่างเพียงลำพังด้วยสีหน้าหม่นหมอง
ขนตายาวงอนทิ้งลง ไร้ซึ่งความร่าเริงเมื่อก่อน เพียงแค่มองแวบเดียว หัวใจของเซี่ยฉือเย่ก็เจ็บปวดขึ้นมาทันที ก้าวเท้าเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เมื่อตัวแก้วเย็นเฉียบสัมผัสกับใบหน้า หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็สะดุ้งหดตัวด้วยความเย็น หันไปมองคนที่มา แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"คุณชาย!"
เซี่ยฉือเย่ดึงเก้าอี้ออก นั่งคร่อมลงบนเก้าอี้ ใส่หลอดดูดให้ชานมอย่างใส่ใจ แล้วเลื่อนไปข้างหน้าเธอ:
"ดื่มสิ"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ประคองชานมเย็นเฉียบแก้วนั้น ดูดเข้าไปคำใหญ่ ความอึดอัดในใจก็หายไปทันที
"ขอบคุณคุณชายค่ะ"
เห็นอีกฝ่ายกลับมามีชีวิตชีวาดังเดิม เซี่ยฉือเย่ก็ค่อยๆ นวดท้ายทอยที่นุ่มฟูของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์อย่างช้าๆ: "ชอบก็ดีแล้ว"
"ต่อไปอยากกินอะไร บอกคุณชายได้เลย ซื้อให้หมด"
เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย สายตาของเซี่ยฉือเย่อ่อนโยนลงไม่น้อย นิ้วมือค่อยๆ หวีผมให้หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ จ้องมองริมฝีปากสีแดงฉ่ำที่ชุ่มชื้นนั้น เป็นประกายแวววาวราวกับถูกเคลือบด้วยน้ำผึ้ง
"หลังเลิกเรียนอยากได้รางวัลไหม?"