ฟู่หยุนฉีที่ถูกปล่อยกลับมายังจุดเดิมดึงผ้าปิดตาออก มองเหล่าบอดี้การ์ดสวมหน้ากากที่ค่อย ๆ หายลับไปจากสายตาอย่างไม่รีบร้อน คิ้วเข้มขมวดลงเล็กน้อย
ไม่เกรงกลัวฐานะของเขา ดูท่าหญิงสาวที่กล้าบ้าบิ่นจับเขากลับไปล่วงเกินคนนั้นคงมีฐานะไม่ธรรมดา หรือไม่ก็ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใคร แค่สนใจหน้าตาของเขาเท่านั้น
ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหนก็ทำให้ฟู่หยุนฉีรู้สึกไม่พอใจ
ถ้ามีฐานะไม่ธรรมดา ทำไมไม่มาหาเขาถึงบ้านเสียเลยล่ะ ถ้าสนใจหน้าตาของเขา แล้วทำไมถึงปล่อยเขากลับมาเร็วขนาดนี้
ถ้าหญิงสาวคนนั้นแค่เกิดนึกสนุกขึ้นมา ทำแค่ครั้งเดียวแล้วก็เลิกไปล่ะก็ จูบแรกของเขาคงเสียเปล่าแล้วไม่ใช่หรือ
คิดถึงตรงนี้ ฟู่หยุนฉีก็เริ่มเสียใจขึ้นมา ตอนนั้นเขาจะปากแข็งบอกเธอว่าอย่าทำเรื่องแบบนี้อีกทำไม ถ้าเธอถูกเขาขู่จนกลัวจริง ๆ แล้วเขาจะตามหาเธอได้อย่างไร
ระหว่างที่ฟู่หยุนฉีกำลังกลุ้มใจ เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากที่ไม่ไกลอย่างกะทันหัน
“ประธานฟู่ครับ ประธานฟู่”
ฟู่หยุนฉีหันไปตามเสียง ก็เห็นผู้ช่วยกำลังรีบเดินตรงมาหาเขา
“ประธานฟู่ครับ ผู้รับผิดชอบจากกลุ่ม M รอคุณอยู่ที่บริษัทแล้วครับ”
สมกับเป็นผู้ช่วยจริง ๆ วิ่งมาจนเหนื่อยหอบแต่กลับไม่มีอาการผิดปกติสักนิด รายงานงานราวกับหุ่นยนต์
แต่พอเห็นแผลแตกตรงมุมปากของฟู่หยุนฉีและได้กลิ่นหอมจากตัวเขา ดวงตาหลังเลนส์แว่นก็ฉายแววไม่อยากเชื่อ
ข้างกายประธานฟู่มีผู้หญิงแล้ว!
ข่าวนี้ไม่ต่างจากไดโนเสาร์คืนชีพ ทำเอาสมองของผู้ช่วยหยุดทำงานไปหลายวินาที