เก็บหนังสือเรียบร้อยแล้ว หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ปรับอารมณ์ตนเองให้สงบก่อนจะเดินไปที่ศาลาด้านข้าง พอเดินเข้าประตูไป ก็ถูกกลิ่นหอมที่โชยมาจากโต๊ะอาหารเต็มไปหมดดึงดูดความสนใจทันที
"ว้าว หลิงอวี่เยวียน นี่นายทำเองทั้งหมดเลยเหรอ?"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เดินไปที่โต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว มือเล็กๆ วางลงบนขอบโต๊ะ ดวงตาสวยๆ เป็นประกายระยิบระยับ แก้มนุ่มๆ กระเพื่อมเล็กน้อยเมื่ออ้าปาก จมูกเล็กๆ ขยับไปมา ดูไร้เดียงสาน่ารักราวกับเด็กน้อย
หลิงอวี่เยวียนถือชามข้าวมองอาจารย์ผู้มีชีวิตชีวาอยู่ตรงหน้า ใบหน้าอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์อยู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าท่าทางแบบนี้ของตนไม่ค่อยเหมาะสม รีบเก็บสีหน้าทันที นั่งลงอย่างเรียบร้อย พยักหน้าเล็กน้อย: "ใช้ได้"
แววตาสีดำสนิทของหลิงอวี่เยวียนไม่เปลี่ยนไป แต่ที่มุมปากที่แทบจะสังเกตไม่เห็นว่าโค้งขึ้นเล็กน้อยกลับเผยให้เห็นอารมณ์ของเขา: "ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ชื่นชอบ"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์พยักหน้าอย่างมีมาด หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบชิ้นเนื้อที่เธอมองอยู่นานเข้าปาก
ในวินาทีที่เนื้อเข้าปาก หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าอาหารต่างๆ ที่พี่สาวชิงชิงหามาให้เธอในช่วงหลายวันมานี้ ช่างทำให้ปากของเธอต้องทนทุกข์ทรมานจริงๆ
เนื้ออะไรกันขนาดนี้ อร่อยสุดๆ!
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ตั้งใจจะทำตัวมีมาดต่อไปอีกสักหน่อย แต่ตอนนี้อาหารเลิศรสอยู่ตรงปาก เธอเพียงแต่แค้นที่เคี้ยวไม่เร็วพอ
แก้มทั้งสองข้างตุ่ยๆ แววตาคมเป็นประกายเจิดจ้า มองหลิงอวี่เยวียนด้วยแววตาชื่นชมมากขึ้นอีกเล็กน้อย:
"หลิงอวี่เยวียน นายทำอาหารเก่งขนาดนี้ได้ยังไง!! อร่อยเกินไปแล้วนะเนี่ย"