หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ทันรู้ตัวเลยว่าฟู่หยุนฉีฟื้นขึ้นมาแล้ว จนกระทั่งฝ่ามือใหญ่แตะลงบนท้ายทอย เธอถึงสะดุ้งตื่นขึ้นมา
“อือ...”
สติกลับคืนมาเพียงชั่วครู่ ท่ามกลางความมืด หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เบิกตากว้างทันที ในเสียงนุ่มนวลมีแววตื่นตระหนกปะปนอยู่เล็กน้อย
ฟู่หยุนฉีขยับตัวได้แล้ว เดิมทีตั้งใจจะดึงคนที่อยู่บนตัวลงมา แต่ไม่รู้เพราะอะไร ผิวเนียนลื่นราวกับหยกชั้นดีชิ้นนั้นกลับทำให้เขาไม่อยากปล่อยมือ
บ้าเอ๊ย
ฟู่หยุนฉีสบถในใจ แต่มือกลับไม่ยอมชักกลับ ยังคงวางแนบอยู่บนตัวหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ ผ่านไปไม่กี่อึดใจ เขาก็เริ่มดูถูกตัวเองในใจ แต่ร่างกายกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
เพื่อปกปิดอาการเสียทรง ฟู่หยุนฉีพยายามเมินแรงปรารถนาที่กำลังโหมกระหน่ำในร่างกาย เมินความปรารถนาที่เด็กสาวซึ่งจับเขามามอบให้ ทั้งที่เขายังไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน เมินสัญชาตญาณที่ทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจอยากเข้าใกล้เธอ
ถ้าไม่รู้คงนึกว่าระบบเอาของนั่นไปใช้กับหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เสียเอง ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงค่อย ๆ หมดแรง สมองปั่นป่วนไปหมด
สมองราวกับถูกกวนจนยุ่งเหยิง ถึงเธอจะกลัวความแข็งกร้าวและการกลืนกินอย่างไม่สนอะไรของฟู่หยุนฉี แต่สัญชาตญาณกลับยังผลักให้เธอเข้าใกล้เขา
ฟู่หยุนฉีเองก็หายใจหนักหน่วง เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมหวานที่กำลังพุ่งเข้ามาในโพรงจมูกอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย
ร่างกายที่หลับใหลมาถึงยี่สิบหกปีกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ดวงตาใต้ผ้าดำมืดลึกราวกับหยดน้ำได้