หลิงเยวียนกลับมาถึงที่พักของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์อย่างรวดเร็วตามคำบอกทางของเธอ
เมื่อมองบ้านหลังน้อยแสนอบอุ่นตรงหน้าและดอกเหอหวนที่บานสะพรั่งอยู่ข้าง ๆ หลิงเยวียนชะงักฝีเท้า ก่อนจะใช้คางถูยอดศีรษะของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า
“ที่รัก ถึงบ้านแล้ว”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กะพริบตาคู่สวยที่ยังพร่ามัว มองสภาพแวดล้อมรอบตัวแล้วพยักหน้า เอ่ยตามคำพูดของหลิงเยวียน
“ถึงบ้านแล้ว”
พอเข้าไปในบ้าน หลิงเยวียนก็พบว่าข้างในตกแต่งไว้อย่างอบอุ่น อีกทั้งทุกซอกทุกมุมยังอบอวลด้วยกลิ่นอายของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ สำหรับหลิงเยวียนที่แต่ก่อนอาศัยอยู่ในถ้ำอันโอ่อ่ามาโดยตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าหัวใจได้พบที่พักพิง
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เห็นหลิงเยวียนกวาดตามองบ้านของเธอ จึงตบแขนเขาเบา ๆ
“สามีชอบไหม?”
หลิงเยวียนตอบอย่างรวดเร็ว “อืม”
พอได้ยินคำตอบของหลิงเยวียน หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ดูร่าเริงขึ้นอีกหลายส่วน
“ถ้าอย่างนั้นสามี เราไปอาบน้ำแล้วเข้านอนกันนะ”
เมื่อก่อนเธอชอบซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเทพบุตรแห่งโชคชะตาเหล่านั้นมาก ราวกับเป็นรังที่ทำให้เธออบอุ่นและปลอดภัยได้ตลอดไป ทุกครั้งจึงหลับสนิทอย่างยิ่ง
เส้นเลือดบนหลังมือของหลิงเยวียนกระตุก เขามองบ่อน้ำพุร้อนที่มีไอร้อนลอยกรุ่นอยู่นอกหน้าต่าง ทว่าในดวงตากลับมีประกายเพลิงวูบไหว
“ด้วยกันเหรอ?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ใช้ต้นขาด้านในถูไถสีข้างของหลิงเยวียน
“ใช่สิ เมื่อก่อนสามีก็ช่วยฉันอาบน้ำนี่นา”
ภาพวาบหวามหลายฉากผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง เมื่อนึกถึงช่วงก่อนที่จิตวิญญาณของตนจะไม่อาจใกล้ชิดคนในอ้อมแขนได้ หลิงเยวียนก็ขบกรามจนฟันคันยุบยิบ หลังเงียบไปหลายวินาที เขาจึงตอบเสียงทุ้มว่า