ด้วยเหตุนี้ หลี่เฉียงและหยวนหยวนที่ตามหลังมาหนึ่งก้าวจึงเดินแข็งทื่อตามสองคนหน้าที่เหมือนปรับตัวได้เต็มที่แล้วไปติด ๆ
กว่าจะถึงที่พัก หลี่เฉียงก็ได้สติ กลับมามองหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่นอนอุตุอยู่ในอ้อมแขนของลู่เฉินยวี่ นึกถึงภาพที่น่าตกใจเมื่อครู่ก็อดสะท้านไปทั้งตัวไม่ได้
“หยวนหยวน นายว่าพี่ลู่พาซอมบี้ตัวนี้กลับมา ตอนกลางคืนนอนหลับอยู่ ๆ มันจัดการพวกเราทุกคนทีเดียวเลยจะทำยังไง?”
หลี่เฉียงกดเสียงต่ำมาก แทบจะพูดเป็นแค่ลมหายใจ
แต่ทุกคำพูดกลับหลุดเข้าหูหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ได้ครบถ้วนไม่ตกหล่น หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่นอนสูดกลิ่นหอมอยู่ตลอดเวลาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น จ้องหลี่เฉียงแล้วแอบเผยเขี้ยวแหลมสองซี่ ทำหน้าน่ากลัวใส่ จนหลี่เฉียงตกใจรีบหลบไปหลังหยวนหยวนอีกครั้ง
ลู่เฉินยวี่เก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไว้ในสายตาหมด อยู่ดี ๆ เขากลับรู้สึกว่าน่ารักไปได้
“พอแล้ว อย่าไปแกล้งเขาอีกเลยได้ไหม?” ลู่เฉินยวี่ตบหัวเธอเบา ๆ
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ดูเหมือนจะชอบให้ลู่เฉินยวี่ทำแบบนี้กับเธอมาก ศีรษะจึงถูไถไปมาบนฝ่ามือของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ สีหน้าพึงพอใจสุด ๆ หรี่ตาลง ปากเล็ก ๆ สีชมพูระเรื่อส่งเสียงอ่อนโยนออกมา “โฮก…”
จากนั้นก็มุดหน้าเข้าไปในซอกคอของลู่เฉินยวี่อีกครั้ง
หยวนหยวนยืนนิ่ง ยกมือจับคางเหมือนกำลังคิดอะไร “ชั้นว่าซอมบี้ตัวนี้…”
“น่ากลัวใช่ไหม?” หัวของหลี่เฉียงโผล่ออกมาจากด้านหลังเธอ สีหน้าตกใจยังไม่จางหาย