“โห ชือหลิงโจว นายถึงกับให้คนอื่นเรียกว่าพี่ แถมยังโอนเงินให้ตั้งสองหมื่นหยวนอีก”
ชือหลิงโจวที่กำลังฟังข้อความเสียงจนเคลิบเคลิ้ม เพิ่งรู้ตัวว่าเจี่ยงซิงเฟยมายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ใบหน้าที่ปกติไม่แสดงอารมณ์เผยแววหงุดหงิดขึ้นมาวูบหนึ่ง จากนั้นเขาก็รีบพลิกโทรศัพท์คว่ำลง
“ไม่คิดเลยว่าคุณชายใหญ่ตระกูลชือของเราจะเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ แถมยังไปมีรักออนไลน์อีก ระวังโดนหลอกล่ะ”
เจี่ยงซิงเฟยนั่งลงบนเก้าอี้ของเขา แล้วหมุนตัวมามองชือหลิงโจว แววตาเต็มไปด้วยความล้อเลียน
“ได้ยินว่าช่วงนี้ในอินเทอร์เน็ตกำลังฮิตหลอกล่อพวกตาแก่ นายคงไม่กลายเป็นหนึ่งในนั้นหรอกนะ”
ชือหลิงโจวเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย กวาดตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง “ไสหัวไป”
เจี่ยงซิงเฟยยกมือทำท่ายอมแพ้ “ก็ได้ ฉันไม่ยุ่งหรอก ยังไงนายก็รวยล้นฟ้า เงินแค่นิดหน่อยจะไปสำคัญอะไร แต่ให้คนเรียกพี่คำเดียวก็โอนให้ตั้งสองหมื่น ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะ ไม่แน่อาจได้ขึ้นเป็นกรณีตัวอย่างของคนโดนหลอกก็ได้”
“แต่นายก็ให้ฉันเรียกพี่ได้นี่ ฉันไม่เรียกแพงหรอก คำละสองร้อยเป็นไง”
“พี่ครับ พี่ครับ พี่ชือครับ”
ชือหลิงโจวได้ยินเจี่ยงซิงเฟยจงใจดัดเสียงให้สูงปรี๊ด ก็ส่งสายตารังเกียจใส่อีกฝ่าย ก่อนลุกขึ้นดันเก้าอี้ออก แล้วเดินออกจากหอพักไปโดยเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า
เมื่อเดินมาถึงสุดทางเดิน ชือหลิงโจวจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้ง ฟังเสียงหวานจับใจที่เรียก “พี่” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม