“น้องสาว?”
ขณะที่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กำลังจะพาฟู่หยุนฉีขึ้นไปชั้นสองต่อ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากมุมห้องครัว ทำเอาเธอตกใจจนรีบปล่อยมือทันที
เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงเล็กน้อยที่หลุดออกจากร่าง ฟู่หยุนฉีก็มีแววหงุดหงิดวาบผ่านดวงตา
หรือพวกเดียวกันของเธอจะตามมาถึงแล้ว? น้องสาว? เรียกกันสนิทสนมขนาดนั้นเชียว
“พี่ชาย...” พอหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เห็นหยุนอี้โผล่มากะทันหัน เธอก็ตกใจจนเหมือนนักเรียนที่ทำผิดแล้วถูกจับได้ มือทั้งสองประสานอยู่ตรงหน้าตัว ก้มหน้าลงเล็กน้อย
ทำไมพี่ชายถึงอยู่บ้าน แถมยังมาเห็นตอนที่เธอจับฟู่หยุนฉีกลับบ้านพอดีด้วย
ใบหน้าของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์แดงก่ำเพราะถูกจับได้ เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองหยุนอี้
หยุนอี้ถือถาดเดินเข้ามา เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะกลับบ้านกะทันหันแล้วได้เห็นด้านที่เร่าร้อนถึงเพียงนี้ของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์
น้องสาวแสนเชื่อฟังและขี้ขลาดของเขา ถึงกับพาผู้ชายตัวโตกลับบ้าน แถมยัง...
สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ผู้ชายด้านหลังหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ พอเห็นอีกฝ่ายชัด ๆ แววตกใจก็วาบผ่านดวงตา เล่นกันใหญ่ขนาดนี้เลยหรือ?
เขารู้เรื่องอาการป่วยของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ดี แม้จะทุ่มเงินมหาศาลเพื่อหาวิธีรักษา แต่ก็ไม่เคยสำเร็จสักครั้ง ทุกครั้งที่เห็นน้องสาวถูกทรมาน เขาก็ปวดใจเหลือเกิน
ก่อนหน้านี้เขาเคยเสนอให้หาผู้ชายสะอาด ๆ สักคนมาช่วยบรรเทาอาการให้ แต่ทุกครั้งที่น้องสาวได้ยินเขาพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็หน้าแดงแล้ววิ่งหนีไป วันนี้พอเห็นภาพนี้เข้า เขาจึงไม่ได้คิดจะห้าม
เพียงแต่เมื่อเห็นรูปร่างที่ต่างกันราวฟ้ากับเหวของทั้งคู่ เขาก็อดกังวลไม่ได้ว่าน้องสาวซื่อบื้อของเขาจะถูกเอาเปรียบ