เสิ่นถังซีเก็บงำจิตใจ “เข้าใจแล้ว”
นางเดินตามแม่นมเฉินไปถึงเรือนของชุยซื่อ ก้มกายคารวะ “ลูกสะใภ้คารวะมารดาสามี!”
หลังจากแต่งเข้าตระกูล ชุยซื่อพบหน้านางน้อยครั้ง อีกทั้งงดการเข้าเฝ้าทุกเช้าค่ำ บอกเพียงให้นางดูแลเผยหวยชิงให้ดี เช่นวันนี้ที่จงใจเรียกนางมาโดยเฉพาะนั้น เป็นครั้งแรก
ชุยซื่อสวมหมวกขนสัตว์กันหนาว นั่งอยู่เบื้องบน ข้างกายมีสาวใช้สองคนคุกเข่าเท้าข้าง นวดเข่าให้นาง ทั้งร่างเปี่ยมด้วยความสูงส่งแห่งนายหญิงใหญ่
นางเลิกเปลือกตามองเสิ่นถังซี “ลุกขึ้นเถิด”
“ขอบคุณมารดาสามี”
ชุยซื่อยิ้ม “วันนี้เรียกเจ้ามา มีเรื่องดีเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้า”
เสิ่นถังซีมองรอยยิ้มนั้น ในใจรู้สึกผิดปกติ แต่ทำได้เพียงตอบอย่างเคารพ “มารดาสามีโปรดกล่าว”
ชุยซื่อไม่เคยพอใจสะใภ้ผู้นี้เลย ชาติตระกูลต่ำเตี้ยก็แล้วไป ยังมีใบหน้างามเย้ายวนเช่นนี้ นายหญิงของใครเป็นภาพลักษณ์เหลวไหลไร้สาระเช่นนี้?
ในใจนางไม่ชอบ แต่ยังรักษายิ้มไว้ “วันนี้ท่านหญิงเสด็จมาเยือน เจ้าคงเห็นแล้ว”
“นางเป็นธิดาเพียงองค์เดียวของคังผิงอ๋อง เพราะฮองเฮาสิ้นเร็ว คังผิงอ๋องยุ่งกับการแบ่งเบาพระราชภาระ ครั้นก่อนจึงเลี้ยงนางไว้กับตระกูลต่างเมือง ใครจะคิดว่าบังเอิญนัก พอกลับเมืองหลวง ก็ปะทะกับหวยชิงเข้า”
“นางต้องพระทัยหวยชิง คังผิงอ๋องก็มีเจตจำนงให้หวยชิงเป็นพระสวามีท่านหญิง!”
เสิ่นถังซีฟังถึงตรงนี้ หัวใจที่ยังปวดร้าวราวกับถูกคมมีดทิ่มแทงอีกครั้ง “มารดาสามีหมายความว่า…”
ชุยซื่อวางถ้วยชา “เมื่อก่อนแต่งเจ้าเข้าประตู เดิมทีเป็นท่านย่าผู้เฒ่าผลีผลามจะให้หวยชิงแต่งแก้เคล็ด”
“แท้จริงแม้ไม่มีเรื่องนี้ โรคของหวยชิงก็จะหายดี”
เสิ่นถังซีเม้มริมฝีปาก
เช่นนั้นหรือ?
แต่เมื่อก่อน หมอทั้งหลายต่างจนปัญญา สุดท้ายมีผู้เสนอว่าลองแต่งแก้เคล็ดดูได้ ชุยซื่อก่อนหน้านั้นเลือกสตรีสูงศักดิ์หลายนาง ต่างหลบเลี่ยงไม่กล้าเข้าใกล้
เป็นท่านย่าผู้เฒ่าเลือกนาง นางจึงแต่งเข้ามา
บัดนี้เผยหวยชิงหายดีแล้ว หมอหลวงยังว่า การดูแลอย่างใส่ใจของเสิ่นถังซีนับว่าสร้างคุณูปการยิ่ง
แต่ตอนนี้ชุยซื่อ เพียงคำสองคำก็ทำให้นางไร้ค่าสิ้นเชิง
ชุยซื่อพูดต่อ “ข้ารู้ตลอดว่าเจ้าเป็นคนรู้ความ”
“จึงดูเรือนดีหลังหนึ่งให้เจ้า สี่ชั้นในสี่ชั้นนอก ก็นับว่าไม่ข่มเหงเจ้า”
“อีกสักพัก พวกเราก็จะแจ้งว่าเจ้าป่วยตาย เจ้าไปอยู่ที่นั่นก่อน ต่อไป หวยชิงจะไปเยี่ยมเจ้าบ่อยๆ!”
“มีท่านหญิงผู้สูงศักดิ์เช่นนี้มาเป็นพี่น้องกับเจ้า คนหนึ่งในเรือน หนึ่งอยู่นอกเรือน ช่วยกันดูแลหวยชิง ไม่ใช่เรื่องดีอันยิ่งใหญ่หรอกหรือ?”
เสิ่นถังซีแทบไม่เชื่อหู มองชุยซื่อ “เช่นนั้นข้า มิกลายเป็นอนุภรรยานอกเรือนหรอกหรือ?”
นางเป็นสตรีจากครอบครัวสุจริต บิดาของนางแม้ฐานะไม่เด่น แต่ก็เป็นขุนนาง
แต่งแก้เคล็ดเข้าตระกูลเผย ต่อให้ถูกเหยียบย่ำเพียงไหน ก็ย่อมรู้ข้อแตกต่างระหว่างภรรยาเอกกับอนุภรรยานอกเรือน
อนุภรรยานอกเรือน… แม้แต่อนุภรรยาต่ำต้อยก็ยังเทียบไม่ได้!
ชุยซื่อยิ้มบาง “จะต้องพูดให้ฟังดูแย่เช่นนี้หรือ?”
“ข้าดูออก เจ้าเด็กคนนี้ รักหวยชิงจากใจจริง”
“ถ้าอยู่เป็นเพื่อนข้างกายเขาได้ เป็นสถานะใด จะสำคัญอะไร?”
“หรือว่า เจ้าเป็นเช่นคำร่ำลือข้างนอก เพื่ออำนาจวาสนาตระกูลเผยของข้า จึงยอมแต่งเข้ามา?”
เสิ่นถังซีจ้องมองนางนิ่ง
มารดาสามีของนาง ช่างสมกับเป็นนายหญิงใหญ่ ลึกล้ำเหลือเฟือ
ชัดๆ ว่าตระกูลเผยจะทำเรื่องไร้กฎไร้ครรลองเช่นนี้ ยังพลิกกลับมากล่าวหา ว่าถ้านางไม่ยินยอม ก็คือละโมบในทรัพย์ศฤงคาร
นางพลันอยากรู้มาก ว่าเรื่องนี้เป็นความประสงค์ของผู้ใด
จึงเอ่ยถาม “มารดาสามี เรื่องนี้… สามีทราบหรือไม่?”
ชุยซื่อถอนหายใจ มองนาง “เป็นเขาต่างหากให้ข้าพูดดีกับเจ้า”
“ตอนแต่งเจ้าเข้าประตู เขาหมดสติอยู่ ไม่อาจตัดสินใจเองได้”
“คิดว่าเจ้าย่อมทราบดี บุตรข้านั้นทรงเกียรติเพียงใด แท้จริงแล้วเจ้าไม่คู่ควรกับเขา”
“บัดนี้เขามีวาสนาดีแล้ว เจ้าไม่ควรขวางกั้นทางเขา”
เสิ่นถังซีบีบผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น!
ที่แท้ เป็นความต้องการของเขา
ที่แท้เขาไม่เคยมองนางอยู่ในสายตา
มิน่า ตลอดสามปีนี้ ไม่ว่านางแต่ละวันจะพูดอะไรทำอะไร จะเอาใจเขาอย่างไร ล้วนไม่อาจทำให้เขาเบิกบาน
แต่เซียวอวี้ซิ่วเพิ่งปรากฏกาย เขากลับยิ้มเอ็นดูตามใจ บังคับให้นางสละกำไลข้อมือ และยังจะสวมให้นางอีก
คิดว่า ในสายตาเผยหวยชิง เซียวอวี้ซิ่วสมควรสวมกำไลคู่ที่ท่านย่าผู้เฒ่ามอบให้มากกว่า
แม่นมเฉินมองนางตาสั่นสะท้านไม่พูด เหน็บแนมว่า “ตามความเห็นบ่าวเฒ่า อีกสักพักหาข้อผิดพลาด เขียนหนังสือหย่าไล่นางออกไปก็พอ”
“นี่ท่านชายใจดี กลัวเจ้าโดนหย่าแล้ว จะแต่งงานใหม่ไม่ได้”
“ยิ่งกลัวเจ้าไม่อยากจากท่านชาย ไปผูกคอตาย เปล่าประโยชน์ทำร้ายชีวิตเจ้า แต่จะให้เจ้าอยู่ในจวน เกรงถูกคนพบเข้าแล้วนินทา”
“จึงคิดวิธีประนีประนอมเช่นนี้!”
“ก็ดีแต่ท่านชายเรามีรักมีสัตย์…”
เสิ่นถังซีฟังคำพวกนี้แล้ว จะมีสิ่งใดไม่เข้าใจอีก?
แม่นมเฉินสตรีรับใช้คนหนึ่ง ไฉนกล้าคิดจะให้นางถูกหนังสือหย่า? นี่ชัดเจนเป็นความคิดของชุยซื่อ แต่ชุยซื่อต้องการรักษาหน้า จึงยืมปากแม่นมเฉิน กล่าวให้นางฟังอย่างไว้หน้า
ส่วนเผยหวยชิง เขากลัวว่านางจะผูกคอตาย เพราะเขาก็รู้เช่นกันหรือว่า นางจริงใจต่อเขา?
เขารู้ชัดอยู่ แต่ก็ยังปฏิบัติต่อนางเช่นนี้
ช่างใจบุรุษแข็งดั่งเหล็ก ความอ่อนโยนเพียงหนึ่งเดียว กลับเป็นการประทานอย่างเมตตาให้นางเป็นอนุภรรยานอกเรือน?
ชุยซื่อยังเตือนนาง “แม้เป็นอนุภรรยานอกเรือน ไม่อยู่ในจวนคบหากับท่านหญิง แต่ควรมีมารยาท ก็ต้องมี”
“ภายภาคหน้าหากท่านหญิงเสด็จไปหาเจ้า เจ้าต้องเคารพนบนอบต่อนาง”
เสิ่นถังซีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเย็นเยียบ เช่นนั้นวันนี้ ก็เป็นคำสั่งสอนของเผยหวยชิงที่มีต่อนางหรือ?
แม่นมเฉินมองท่าทีนาง ขมวดคิ้ว “คุณหนูสามสะใภ้ ฟังที่คุณนายพูดไม่ได้ยินหรือ?”
“คุณนายล้วนหวังดีต่อเจ้า หากเจ้าทำท่าทะลึ่งตึงตัง ล่วงเกินท่านหญิง อย่าว่าแต่เจ้า สกุลเสิ่นของเจ้าทั้งตระกูลก็จะพบหายนะ!”
เสิ่นถังซีเพียงรู้สึกว่า ใบหน้าตัวเอง ราวกับถูกคนตบหลายฉาด ศักดิ์ศรีถูกคนเหยียบย่ำอย่างหนักใต้ฝ่าเท้า
ผลักนางจากภรรยาเอกเป็นอนุภรรยานอกเรือนไม่อาจเปิดเผยตัว ยังจะว่าเป็นหวังดีต่อนาง
พอเถิด
เสิ่นถังซีได้แต่เกลียดตัวเองที่ดูหมิ่นดูแคลนตนเอง มอบใจจริงให้ง่ายดาย ถูกเหยียบย่ำก็เป็นผลสนองที่นางสมควรได้รับ นางและตระกูลเสิ่นในสายตาคังผิงอ๋องและจวนกั๋วกงนั้นเป็นดังมดปลวก บัดนี้นางจะทำอะไรได้อีก?
เมื่อเป็นเช่นนี้ วาสนาครานี้ นางไม่ต้องการแล้ว
เผยหวยชิง นางก็ไม่ต้องการแล้ว
นางกล้ำกลืนความอัปยศและโกรธแค้น เอ่ยเสียงต่ำ “มารดาสามี… ไม่ ท่านนายหญิง ข้ามีวิธีที่เหมาะสมกว่า”
ชุยซื่อเลิกคิ้วมองนาง “โอ้?”
เสิ่นถังซี “มิสู้ให้ข้ากับสามีเขียนหนังสือหย่าขาด บอกว่าข้าไม่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตในตระกูลสูงศักดิ์ นับแต่นี้ชายแต่งหญิงออกเรือน ต่างไม่เกี่ยวข้องกัน!”
มีเพียงรับความผิดมาไว้กับตน จึงจะตัดความคิดพวกเขาที่จะให้นางถูกหนังสือหย่าได้
ชุยซื่อฟังแล้ว เบิกตากลมโต
ใบหน้าเผยยิ้มเย้ยหยัน “เจ้าพูดเช่นนี้ คิดจะบีบบังคับใคร?”
“ใครบ้างไม่รู้ ว่าเจ้าลึกซึ้งคุณธรรมต่อบุตรข้า”
“เจ้าจะยอมหย่าขาดได้อย่างไร?”
ใช่แล้ว ล้วนรู้ว่านางรักเผยหวยชิง ทุกคนต่างรู้สึกว่านางขาดเผยหวยชิงมิได้ พวกเขาจึงกล้าทำกับนางเช่นนี้
แม้แต่การเปลี่ยนจากภรรยาหลวงถูกต้องเป็นอนุภรรยานอกเรือน ก็ยังคิดว่านางจะเต็มใจ ยอมนับว่าเป็นพระคุณ