วิลล่าเลขที่ 58 หมู่บ้านโป๋หลิน
“อ๊า! นังสารเลว นังสารเลว ทำไมแกไม่ไปตายซะ!” หลิงเฟย์เฟย์อาละวาดทุบข้าวของจนห้องรับแขกพังยับเยิน
หลิงอวี้เพิ่งก้าวเข้าประตูมา ก็เกือบเหยียบเศษแก้วเข้าให้ “นี่มันอะไรกัน เฟย์เฟย์รีบบอกพ่อสิ ใครมารังแกลูกอีกแล้ว?”
หลิงเฟย์เฟย์โกรธจนแก้มป่องเหมือนปลาปักเป้า ไม่อยากพูดสักคำ
“เอาละ รีบบอกพ่อมาว่าใครรังแกลูกอีก พ่อจะเอาคืนให้เอง” หลิงอวี้ลุยข้ามกองเศษแก้ว ก้าวผ่านหมอนอิงที่เกลื่อนพื้น ฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการกว่าจะมาถึงข้างโซฟา แล้วปลอบลูกสาวคนโปรดอย่างใจเย็น
“ฮึ ยังจะบอกว่าจะช่วยดูความคิดเห็นในเน็ตให้ฉันอีก รู้ไหมว่าวันนี้ที่งานเปิดตัวสินค้า พวกคนชั้นต่ำถามคำถามอะไรฉันบ้าง ทำฉันขายหน้าขนาดไหน?”
“หา? เกิดอะไรขึ้น พ่อจะโทรถามเดี๋ยวนี้แหละ”
หลิงอวี้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหาโจวหมิง
หลังรู้เรื่องราวทั้งหมด สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มแทบไม่ต่างจากก้นหม้อ แววตาเหี้ยมเกรียมฉายประกายดุจหมาป่า เขากัดฟันพูดว่า “ดูถูกนังนั่นเกินไปจริง ๆ รวมถึงพวกเนรคุณพวกนั้นด้วย ไม่อยากทำงานในวงการบันเทิงแล้วใช่ไหม? ได้ สัญญายังไม่หมดอายุ ถ้าฉันไม่เล่นงานพวกแกให้ยับ ฉันก็ไม่แซ่หลิง!”
“ปัง!” หลิงเฟย์เฟย์ได้ยินคำพูดของพ่อแล้วรู้ว่าไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองอยากฟัง จึงคว้าแจกันบนโต๊ะกลางขึ้นมาฟาดพื้นเต็มแรง
“คนดี อย่าโกรธเลย” หลิงอวี้ได้สติทันที รีบปลอบคุณหนูตัวน้อยของบ้าน “วงการบันเทิงก็เป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะมีคนชมมีคนด่า ขอแค่เป็นกระแสก็เปลี่ยนเป็นความนิยมได้ เฟย์เฟย์ไม่ต้องกังวล ช่วงนี้ลูกเก็บตัวเงียบ ๆ ไปก่อน