ซิงเหยาเอนเตอร์เทนเมนต์
“ออกไปให้หมด ไปทำงานของตัวเองกันได้แล้ว ให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์จัดการกระแสบนอินเทอร์เน็ตให้ดี อย่าเอาแต่รับเงินเดือนไม่ทำงานจริงจัง” หลิงอวี้ทำหน้าขรึม ไล่ทุกคนออกจากห้องทำงาน เหลือเพียงเขากับหลิงเฟย์เฟย์ผู้เป็นลูกสาว
“ค่ะ ท่านประธานหลิง”
“ท่านประธานหลิง งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะ”
หลังจากทุกคนออกไปแล้ว หลิงอวี้ก็พยายามข่มความโมโห ปรับเสียงให้ฟังดูไม่น่ากลัวเกินไป “เฟย์เฟย์ ในประเทศนี้นอกจากโรงพยาบาลระดับสามเอหรือโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านหัวใจแล้ว ไม่มีทางได้ควินิดีนมาจากที่อื่น ลูกไปเอามาจากไหน?”
หลิงเฟย์เฟย์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “เพื่อนที่เรียนอยู่ต่างประเทศของหนูค่ะ หนูได้ยามาจากเธอ”
“เมื่อคืนตอนโทรหาพ่อ ทำไมลูกไม่เล่าให้หมด ถ้าพ่อรู้ตั้งแต่เมื่อคืนว่าลูกใส่ควินิดีนลงในเครื่องดื่มของลู่ชู่เซี่ย พ่อคงส่งคนไปคุยกับเธอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
อีกอย่าง ตอนใส่ยาไม่ได้สังเกตรอบข้างเลยหรือไง ทำไมพวกเขาถึงมีหลักฐานได้ ตอนนี้เราเสียเปรียบมากนะ”
“เป็นไปไม่ได้ พวกเขาไม่มีทางมีหลักฐาน ห้องพักผ่อนไม่มีกล้องวงจรปิด ตอนนั้นหนูหันหลังให้ทุกคนตอนใส่ยา แถมลู่ชู่เซี่ยยัยโง่นั่นก็กำลังหลับตาทำใจให้สงบอยู่ด้วย”
“แน่ใจนะว่าไม่มีใครแอบถ่ายตอนลูกใส่ยา?”
“แน่ใจค่ะ”
ใบหน้าที่ตึงเครียดมาตลอดของหลิงอวี้คลายลงเล็กน้อย “คิดในแง่ดีไว้ก่อน บางทีตำรวจก็แค่ขู่เรา แต่ถ้าคิดในแง่ร้าย แล้วพวกเขามีหลักฐานจริง ๆ ก็โยนความผิดให้ผู้ช่วยของลูกไป”