"ท่านศิษย์พี่ชิงอีไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" สายตาของฉินอิ่นจับจ้องไปยังลู่ชิงอีที่ตอนนี้กำลังหมอบต่ำวาดวงกลมอยู่บนพื้นอย่างน่าสมเพช
ทำไมรู้สึกว่าศิษย์พี่ถูกกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง?
อวิ๋นหลานเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม "อย่าไปสนใจเขาเลย เขาก็เป็นแบบนี้แหละ จิตใจเปราะบาง พออยู่ไปนาน ๆ เจ้าก็จะรู้เอง"
"อ้า... นี่..." ฉินอิ่นรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย
ศิษย์พี่ลู่จะผูกใจเจ็บตนหรือไม่นะ?
"ศิษย์น้องเล็ก จากนี้ไปเจ้าจะพักอยู่ที่นี่"
ไม่นาน อวิ๋นหลานก็พาฉินอิ่นมาถึงหน้ากระท่อมฟางหลังหนึ่ง แม้จะเล็กแต่ก็มีทุกอย่างครบครัน
"จริงสิ เขาไร้เทียมทานของเรายังมีศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นอีกหรือไม่?" ฉินอิ่นถาม
ตั้งแต่เข้ามาในเขาไร้เทียมทาน นอกจากศิษย์พี่อวิ๋นหลานออกมาต้อนรับแล้ว ก็ยังไม่เห็นผู้อื่นมาเลย
หรือว่าเขาไร้เทียมทานจะเหลือเพียงไม่กี่คนแล้ว?
อวิ๋นหลานพูดด้วยรอยยิ้ม อ่อนโยนอย่างยิ่ง "ศิษย์น้องเล็ก เจ้าไม่รู้เลย เขาไร้เทียมทานของเราไม่ได้มีคนใหม่มานานแล้ว ศิษย์น้องหลิวหลีเองก็เข้าร่วมเขาไร้เทียมทานเมื่อห้าปีก่อน"
"ส่วนศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่น บางคนก็ไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว บางคนถึงแม้จะยังอยู่ แต่ตอนนี้ก็เป็นเฒ่าปีศาจกันไปแล้ว ไม่ก็ออกไปท่องเที่ยว หรือไม่ก็ปิดด่านตายฝึกบำเพ็ญ"
"แต่ยังมีศิษย์พี่อีกคนหนึ่ง อยู่บนเขาไร้เทียมทาน แต่ไม่จำเป็นต้องไปเรียกเขาหรอก ศิษย์พี่คนนี้คือศิษย์พี่ที่สี่สิบห้า ปกติแล้วการนอนหลับก็คือการฝึกบำเพ็ญ คนทั่วไปปลุกไม่ตื่น อาจจะสู้ ๆ กันไปก็หลับไปดื้อ ๆ"
"จริงสิ ท่านประมุขปัจจุบันก็เป็นศิษย์พี่ของพวกเราเช่นกัน แต่ตอนนี้ศิษย์พี่ประมุขก็ไม่อยู่ที่สำนัก"
ฉินอิ่นรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย
ไม่ธรรมดาเลย หมายความว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องของเขาไร้เทียมทาน ไม่ก็เป็นระดับเฒ่าปีศาจที่มีชีวิตมานานแสนนาน หรือไม่ก็เป็นตัวประหลาดและผิดปกติ