“ชายชราฝ่ามือโลหิตอยู่อันดับ 25 ในบัญชีไท่ฮวง เทียบเทียมกับยอดอัจฉริยะขั้นสูงสุดของแดนศักดิ์สิทธิ์บางแห่งได้ ฉินอิ่นนี่มันโอหังเกินไปแล้ว! ถึงกับคิดจะปล้นชายชราฝ่ามือโลหิตกลับ!”
“ชายชราฝ่ามือโลหิตเชี่ยวชาญวิชาชั่วร้าย สามารถฟาดคนเป็นน้ำเลือดด้วยฝ่ามือเดียว น่าสะพรึงยิ่งนัก เกรงว่าฉินอิ่นจะไม่รู้เลยว่าตัวเองตายอย่างไร”
กลุ่มผู้บำเพ็ญอิสระโดยรอบจ้องมองฉินอิ่น พลางแสดงความเวทนาให้เขา
ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียเลย ไม่เข้าใจเลยว่าคุณค่าของชื่อในบัญชีไท่ฮวงนั้นหนักหน่วงเพียงใด
ผู้ที่สามารถติดบัญชีไท่ฮวงได้ ล้วนเป็นยอดคนที่โดดเด่นเหนือผู้อื่นภายในขั้นกำเนิดทารกระดับเก้า จะใช่แค่ปลาเล็กกระจอกงอกง่อยทั่วไปได้อย่างไร?
ต่อให้เมื่อครู่ฉินอิ่นจะสังหารผู้บำเพ็ญขั้นกำเนิดทารกระดับแปดได้ แต่พวกนั้นจะเทียบกับผู้ที่อยู่ในบัญชีไท่ฮวงได้อย่างไร
ชายชราฝ่ามือโลหิตนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แล้วจึงแสยะยิ้มอย่างน่าสะพรึง “เจ้าหนู เจ้านี่ไม่เลวเลย เจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่และกล้าปล้นข้า”
“พวกก่อนหน้านี้ หญ้าบนหลุมศพก็สูงสิบเมตรไปแล้ว”
ฉินอิ่นหัวเราะเยาะหยัน “งั้นหรือ? พูดตามตรง พวกที่กล้าปล้นข้า หญ้าบนหลุมศพก็สูงสิบเมตรแล้วเหมือนกัน”
ชายชราฝ่ามือโลหิตคำรามเสียงเย็นชา “เช่นนั้นก็ให้ข้าได้เห็นหน่อย ว่าเจ้ามีความอหังการมาจากไหน ถึงได้โอหังนัก!”
“ฝ่ามือโลหิตกลืนอายุขัย!”
เสียงคำรามกึกก้อง ชายชราฝ่ามือโลหิตฟาดฝ่ามือออกไปเบื้องหน้า ผิวหนังของเขาเหี่ยวย่นลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า