สิ้นเสียงเย็นเยียบของหานจื่อซิง ฉินอิ่นพลันปล่อยจิตสังหารเต็มกำลัง
ไม่มีผู้ใดคิดฆ่าเขาได้
ผู้มีกายาสังหารเทวะอันสถิตซึ่งเจตสังหารสุดยอดของโลกา จะยอมผ่อนปรนแม้เสี้ยวธุลีได้อย่างไร
เมื่อปลดปล่อยจิตสังหารออกอย่างแท้จริง กระแสพลังของฉินอิ่นก็พลิกฟ้าคว่ำปฐพีไปสิ้น
ดวงเนตรแดงฉาน ราวกับห้วงเหวโลหิต
ความว่างเปล่าโดยรอบสั่นสะท้าน หวาดหวั่นต่อจิตสังหารนี้ ทั่วฟ้าดินอบอวลด้วยไอสังหาร ราวยามก้าวสู่ฤดูหนาวอันเหน็บหนาวเสียดกระดูก
แม้แต่มหาผู้บำเพ็ญอิสระที่มุงดูอยู่มากมายก็ยังรู้สึกถึงจิตสังหารที่ครอบงำ ใจสั่นสะท้านหวาดกลัวอย่างควบคุมไม่ได้ แตกตื่นไปทั่ว
“จิตสังหารช่างน่าพรั่นพรึงนัก นี่หรือคือสังหารแรงกล้าที่ผู้เยาว์คนหนึ่งปลดปล่อยได้”
จิตสังหารนี้ไม่ทำให้ใครสงสัยเลยว่าฉินอิ่นต้องสังหารมานับพันหมื่นศพถึงสั่งสมสังหารแรงกล้าอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้
“ขั้นกำเนิดทารกหมายสังหารขั้นอ๋องราชัน ถึงแม้พลังรบของนักหลอมโอสถจะอ่อนด้อยกว่าทั่วไป แต่จิตสัมผัสมิได้อ่อนด้อย เติมด้วยพลังแห่งมหาวิถี ใต้ขั้นอ๋องราชันล้วนเป็นเพียงมดปลวก”
ผู้คนมากมายค่อนข้างสิ้นหวัง มองไม่เห็นทางรอดของฉินอิ่น รู้สึกว่าฉินอิ่นโอหังเกินไป ถึงขั้นหมายสังหารขั้นอ๋องราชัน
หาได้มีความเป็นไปได้แม้แต่น้อย
บัดนี้หานจื่อซิงประสานเนตรกับฉินอิ่น
เห็นจิตสังหารในเนตรของฉินอิ่น ใจพลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง หวาดกลัวอย่างล้นเหลือ
ประหนึ่งตกอยู่ในขุมนรก ความตายราวกระแสเชี่ยวหมายกลืนกินตน
ถึงขั้นแวบหนึ่งในใจเริ่มเสียใจที่ปล่อยจิตสังหารใส่ฉินอิ่น