ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์อยู่เบื้องสูง ท่ามกลางพายุคำราม ชุดแดงสะบัดพลิ้ว ดุจเทพธิดาผู้ไร้เทียมทาน มองลงมายังซ่างกวนหล่านเยว่ด้วยสายตาเย็นชา
เมื่อเทียบกับซ่างกวนหล่านเยว่แล้ว ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ในยามนี้ช่างสมกับเป็นเซียนบนสวรรค์ ทั้งเต็มเปี่ยมด้วยพลังอำนาจที่เหนือกว่า
ซ่างกวนหล่านเยว่ทรงตัวมั่น จ้องมองซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ แต่ในใจกลับเกิดความรู้สึกว่าตนสู้ไม่ได้
ภาพลวงตา ต้องเป็นภาพลวงตาแน่
ตั้งแต่เล็กจนใหญ่ ผู้ที่สูงส่งกว่ามาโดยตลอดคือตน ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์มีเพียงต้องแหงนมองตนเท่านั้น
นางไม่มีทางสู้ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์หญิงต่ำทรามนั่นไม่ได้เด็ดขาด!
ความไม่ยินยอมอันแรงกล้าครอบงำจิตใจ
ณ เบื้องสูง จื่อหลิงอินแววตาสั่นไหว พึมพำกับตนเอง “นั่นคือกลิ่นอายของบทเพลงยุคโบราณ หรือจะเป็นเพราะฉินอิ่นให้มา?”
“บทเพลงสังหารเทพจันทราสีเลือด” นางไม่เคยเห็นมาก่อนแน่นอน ไม่มีทางเป็นบทเพลงของนิกายเซียนท่วงทำนองเด็ดขาด
บทเพลงเช่นนี้มีกลิ่นอายโบราณ มีเพียงทางเดียวคือฉินอิ่นเป็นผู้ให้
บทเพลงโบราณเช่นนี้ ฉินอิ่นมีอยู่มากมายเพียงใดกัน?
จื่อหลิงอินร่างงามสะท้านเล็กน้อย ในดวงตาเผยแววเหลือเชื่อ มองไปทางฉินอิ่น
“ที่ไร้คุณสมบัติคือเจ้า!”
ซ่างกวนหล่านเยว่เดือดดาลเต็มที่ อาณาเขตวิหคเพลิงลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความกราดเกรี้ยว ลามไปทั่วทุกมุมของอาณาเขต
กระบี่หนึ่งตวัด มีเงาวิหคเพลิงโบยบินออกมา
กระบี่นี้ หากเป็นวิหคเพลิงที่แท้จริงบุกสังหาร ทุกแห่งที่ผ่าน ล้วนกลายเป็นทะเลเพลิงอันน่าสะพรึง!
อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นในพริบตา ลานประลองทั้งลาน จมอยู่ในเปลวเพลิงที่เจิดจ้า
สีหน้าของซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ยังคงเย็นชา เอ่ยอย่างราบเรียบ “หลอกตัวเอง!”