“อิ่นเอ๋อร์ แท้จริงแล้วเจ้าไม่ใช่ลูกของข้า!”
รูม่านตาของฉินอิ่นหดตัววูบ
ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำของเขา หรือทุกคนรอบข้าง ต่างบอกว่าเขาคือคนของตระกูลฉิน เป็นนายน้อยแห่งตระกูลฉิน
ทว่าจดหมายที่บิดาทิ้งไว้ให้ กลับบอกว่า ฉินอิ่นไม่ใช่บุตรของเขา
เขาไม่ใช่คนของตระกูลฉิน!
เรื่องนี้สำหรับฉินอิ่น ช่างไม่ต่างจากสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม!
ในเมื่อเขาไม่ใช่คนตระกูลฉิน แล้วเขาเป็นบุตรของผู้ใดกัน?
เขาก้มมองจดหมายต่อไป
“สิบแปดปีก่อน ข้าเคยเป็นศิษย์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน ครั้งหนึ่งระหว่างออกฝึกฝน ข้าได้พบกับมารดาผู้ให้กำเนิดเจ้า”
“นางสูงส่งยิ่งนัก ไม่อาจบรรยายด้วยถ้อยคำใดในโลกหล้า ขณะนั้นนางตั้งครรภ์เจ้าได้เก้าเดือน และมีบาดแผลสาหัส ข้าจึงคอยดูแลนาง”
“จนกระทั่งเจ้ากำเนิด มารดาของเจ้ามอบเจ้าให้ข้า กำชับให้ข้าเลี้ยงดูเจ้าจนเติบใหญ่ ส่วนนางไม่ได้บอกว่าตนเป็นใคร เพียงกล่าวว่า เวลานี้แม่ลูกยังไม่อาจพบหน้ากัน นางมีความจำเป็นที่ไม่อาจเอ่ย”
“นางมอบกุญแจดอกหนึ่งแก่ข้า ถึงวันที่เจ้าต้องเข้าไปยังสำนักศึกษาสวรรค์วิถีให้ได้ ในสำนักมีสิ่งที่นางทิ้งไว้ให้เจ้า”
ภายในกล่อง มีกุญแจสีดำดอกหนึ่งอยู่จริง
ฉินอิ่นหยิบมันออกมา
จิตใจกลับไม่อาจสงบนิ่งได้เช่นนี้เป็นครั้งแรก
นั่นก็คือ เขาไม่ใช่สายเลือดตระกูลฉิน ไม่แปลกที่ตรามังกรเก้ามังกรไม่ตอบสนองใด ๆ ต่อป้ายบรรพชนของตระกูลฉิน
ส่วนสายเลือดของเขา ก็ไม่ได้มาจากตระกูลฉิน
สำหรับมารดาผู้ให้กำเนิด นางให้เขาเข้าสำนักศึกษาสวรรค์วิถี แล้วทิ้งสิ่งใดไว้ให้เขา?
ในใจของฉินอิ่นมีข้อกังขานับหมื่นประการ
ทว่าแน่ชัดว่า หากต้องการคลายปมสงสัยในใจ ต้องเข้าไปยังสำนักศึกษาสวรรค์วิถี
สำนักศึกษาสวรรค์วิถีอยู่ภายในแดนสวรรค์บรรพกาล เป็นหนึ่งในแดนศักดิ์สิทธิ์ใหญ่ทั้งสามสิบหก เช่นเดียวกับแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน มีฐานะสูงส่งสุดล้ำ