จากนั้น ฉินอิ่น อวิ๋นหลาน และลู่ชิงอีก็กลับมายังเขาไร้เทียมทาน
การที่ฉินอิ่นสำแดงวิถีกระบี่ไท่ฮวง ยังทำให้เหล่าศิษย์ผู้ฝึกกระบี่คนอื่นๆ ในสำนักศึกษาสวรรค์วิถีต่างมุ่งมั่นฝึกฝนวิถีกระบี่ และหล่อหลอมมหาวิถีของตนเองอย่างขะมักเขม้น
เมื่อกลับถึงเขาไร้เทียมทาน ฉินอิ่นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สมกับเป็นที่บ้าน อากาศบริสุทธิ์สุดก็ที่นี่
เวลานี้ ลั่วหลิวหลีสวมชุดกระโปรงยาวสีม่วง วิ่งเข้ามาด้วยเท้าเปล่าเปลือยเปล่า แล้วกระโดดขึ้นคร่อมร่างฉินอิ่นทันที
หน้าอกสองลูกใหญ่เบ้อเริ่ม ประกบหน้าฉินอิ่นแน่นในชั่วพริบตา
เหตุการณ์นี้ทำให้ฉินอิ่นคาดไม่ถึงอยู่บ้าง
ก็จริงอย่างว่า
ใหญ่ ใหญ่จริงๆ!
แต่ถึงอย่างนั้น ทั้งหอมทั้งนุ่ม ก็ทำให้เลือดในกายเขาพลุ่งพล่านขึ้นมาได้จริงๆ
ท่าทักทายของศิษย์พี่สาวนี่ พิเศษเกินไปแล้วจริงๆ
“ว๊า ศิษย์น้องเล็ก เจ้ากลับมาแล้ว!”
“เจ้าช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก เรื่องของเจ้าในแดนลับไท่ฮวง ศิษย์พี่ฟังมาหมดแล้ว คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะออกเขามาครั้งเดียวก็เขย่าโลกทั้งใบได้!”
“นี่ทำให้ศิษย์พี่รู้สึกละอายใจไม่น้อยเลย”
“เอ๊ะ ศิษย์น้อง เหตุใดเจ้าไม่พูดเล่า?”
ฉินอิ่นพยายามพูดทั้งที่ปากโดนบดบัง “ศิษย์พี่ ของใหญ่เกินไป ข้าพูดไม่ออก...”
ลั่วหลิวหลี “...”
ลั่วหลิวหลีถึงได้ปล่อยตัวลงจากร่างฉินอิ่น ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อเล็กน้อย “ศิษย์พี่แค่ตื่นเต้นเกินไป”
ฉินอิ่นชะงักเล็กน้อย เหมือนยังอาลัยอาวรณ์ความรู้สึกเมื่อครู่ พลางยิ้มกล่าว “ไม่เป็นไร ศิษย์น้องยินดีต้อนรับให้ศิษย์พี่ทักทายเช่นนี้ทุกเมื่อ”