“ศิษย์พี่อาฉุน ท่านฟื้นได้อย่างไร” ลั่วหลิวหลีมองบุรุษในชุดผ้าป่านที่เดินมาด้วยความประหลาดใจ
แน่นอนว่าเขาคือศิษย์พี่คนที่สี่สิบห้าแห่งเขาไร้เทียมทาน นามว่าอาฉุน
อาฉุนอมก้านยาเข้าไว้ในปาก นัยน์ตาจับจ้องไปยังเส้นทางวิญญาณร้อยสายอันทรงพลังที่ม้วนรวมกันเหนือนภากาศเหนือกระท่อมหญ้า
ในชั่วขณะนั้น เส้นทางวิญญาณทั้งร้อยล้วนบรรจบรวมเป็นหนึ่งเดียว กลายเป็นท้องทะเลสีทองอันกว้างใหญ่ไพศาล
“ปัดโธ่เว้ย ร้อยธารารวมสมุทรเข้าจริง ๆ!”
“นี่มันใครกันแน่” อาฉุนเอ่ยขึ้นด้วยความตกตะลึง
“เป็นศิษย์น้องน้อยฉินอิ่นเจ้าค่ะ ศิษย์พี่อาฉุนอาจไม่รู้ว่า ศิษย์น้องฉินอิ่นในการคัดเลือกสู่แดนสวรรค์บรรพกาลนั้น…” จากนั้น ลั่วหลิวหลีก็ได้เล่าเรื่องที่ฉินอิ่นเข่นฆ่าอย่างดุดันในการคัดเลือกสู่แดนสวรรค์บรรพกาลให้อาฉุนฟังทั้งหมด
ก้านยาในปากของอาฉุนร่วงลงพื้น ปากอ้าค้างทันที “เจ้าหมายความว่า ตอนนั้นศิษย์น้องน้อยยังอยู่ในขั้นขั้นแปรสมุทรเท่านั้น แต่กลับสังหารผู้บำเพ็ญขั้นกำเนิดทารกไปหลายสิบคนเชียวรึ!”
ลั่วหลิวหลีพยักหน้ารัว รวดเร็วราวกับกระพรวนสั่น
อาฉุนนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยออกมาเป็นประโยคเดียว “ช่างเป็นมารปีศาจเหนือธรรมชาติจริง ๆ!!!”
“ฮ่า ๆ ๆ ถ้าท่านคณบดีศิษย์พี่รู้เข้า คงต้องยินดีมากแน่”
ยามนี้ ฉินอิ่นเองก็ไม่รู้ว่าการควบแน่นร้อยธาราของตนทำให้เขาไร้เทียมทานบังเกิดความหวาดหวั่นอย่างบ้าคลั่งไปแล้ว
“ร้อยธารารวมสมุทร หลอมรวมเม็ดปราณทองคำ!!!”
ฉินอิ่นคำรามออกเสียง ครั้นแล้วโอสถเม็ดปราณภายในกายก็เริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ร้อยธาราค่อย ๆ หลอมรวมเข้าไปในโอสถเม็ดปราณ
โอสถเม็ดปราณเริ่มเปลี่ยนสีสัน กลายเป็นสีทองบริสุทธิ์อยู่เพียงไม่นาน!
เม็ดปราณทองคำปรากฏ!
เม็ดปราณทองคำอันสมบูรณ์ไร้ที่ติลอยอยู่เบื้องหลังของฉินอิ่น ราวกับดวงตะวันเจิดจ้าที่แขวนลอยอยู่กลางนภา